“Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, που έδωσε σ’ αυτόν ο Θεός, για να δείξει στους δούλους του εκείνα που σύντομα πρέπει να γίνουν. Και τα φανέρωσε, στέλνοντας με τον άγγελό του στον δούλο του τον Ιωάννη.” Αποκάλυψη 1:1

Η βάση της κατανόησης της Αποκάλυψης είναι “ο Λόγος του Θεού” και “η μαρτυρία του Ιησού”. “Ο Λόγος του Θεού” αναφέρεται κυρίως στις περικοπές της Παλαιάς Διαθήκης, ειδικά στο βιβλίο του Δανιήλ. Η “μαρτυρία του Ιησού” ορίζεται στην Αποκάλυψη 19:10 ως “το πνεύμα της προφητείας”. Οι προφητείες της Αποκάλυψης δόθηκαν μέσω του Αγίου Πνεύματος, και το κλειδί, για να τις κατανοήσουμε, είναι να πληρωθούμε με το Άγιο Πνεύμα.

Το βιβλίο της Αποκάλυψης είναι γεμάτο με εντυπωσιακά σύμβολα· το κλειδί, για να κατανοήσουμε το βιβλίο, είναι η σωστή ερμηνεία αυτών των συμβόλων. Αντί να εικάζουμε το νόημα, μπορούμε να το βρούμε είτε στο ίδιο το βιβλίο της Αποκάλυψης είτε στις άλλες περικοπές της Αγίας Γραφής.

Το βιβλίο της Αποκάλυψης είναι παρόμοιο με τα οράματα του Δανιήλ, τα οποία παρουσιάζουν μια σκηνή που αρχίζει τη στιγμή που δόθηκε η προφητεία, κάνουν μια γενική επισκόπηση της ιστορίας του κόσμου που αφορά τον εκλεκτό λαό του Θεού, και μετά επικεντρώνονται στα γεγονότα των έσχατων καιρών. Αυτό αποκαλείται ιστορικό μοντέλο ερμηνείας και λύνει κάποια από τα σοβαρά προβλήματα που αφορούν στο συγχρονιστικό μοντέλο και στο μελλοντολογικό μοντέλο ερμηνείας που χρησιμοποιούνται συχνά.

Το βιβλίο της Αποκάλυψης είναι δομημένο ως ένα χιαστό σχήμα, του οποίου τα βασικά τμήματα του πρώτου μισού αποτελούν έναν προοδευτικό καθρέφτη των τμημάτων στο δεύτερο μισό. Τα στοιχεία της αντανάκλασης είναι συστοιχίες λέξεων ή φράσεων που εμφανίζονται στα αντίστοιχα τήματα. Το χιαστό σχήμα επιτρέπει τη σύγκριση των θεμάτων στα αντίστοιχα τμήματα, για να αποσαφηνιστεί το νόημα. Το θέμα στην κορυφή του χιαστού σχήματος ορίζει το θέμα για ολόκληρο το βιβλίο, γεγονός που βοηθά στην ερμηνεία των συμβόλων και των σκηνών που παρουσιάζονται.

Το χρονοδιάγραμμα της Αποκάλυψης ξεκινά από την εποχή που ο Ιωάννης έγραψε το βιβλίο στο τέλος του πρώτου αιώνα και συνεχίζει με την ιστορία της Εκκλησίας μέχρι τους έσχατους καιρούς, τον καιρό της μεγάλης θλίψης, τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, τη χιλιετηρίδα, την τελική κρίση και τελικά την αιώνια Βασιλεία του Θεού. Το γραμμικό χρονοδιάγραμμα των γεγονότων στη γη παραλληλίζεται με ένα δεύτερο χρονοδιάγραμμα, το οποίο εξηγεί τι συμβαίνει στον ουρανό, καθώς διαδραματίζονται τα γεγονότα στη γη. Υπάρχουν επίσης δύο επεξηγήσεις: Μία της ιστορίας και της έκβασης της Μεγάλης Διαμάχης, και μία που δείχνει την κατάληξη της “Βαβυλώνας”.

Το μήνυμα της Αποκάλυψης προέρχεται από τον Θεό Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα. Προορίζεται για την παγκόσμια Εκκλησία, σε όλες τις εποχές, όλα τα μέρη και όλα τα θρησκευτικά δόγματα.

Το πρώτο κεφάλαιο προλογίζει το κεντρικό θέμα της Αποκάλυψης: Η διαμάχη μεταξύ του καλού και του κακού, μεταξύ του Θεού και του Σατανά. Όλοι στη γη βρίσκονται αυτομάτως στη λάθος πλευρά, εκτός και αν συνειδητά επιλέξουν να αλλάξουν στρατόπεδο.

Ο Ιωάννης βρισκόταν εξόριστος στο νησί της Πάτμου και ήρθε σε πνευματική έκσταση την ημέρα του Κυρίου. Είδε σκηνές σχετικά με την ιστορία και την κατάληξη του κόσμου, τις οποίες κατέγραψε στο βιβλίο της Αποκάλυψης.

Τα μηνύματα της Αποκάλυψης απευθύνονται “προς τις επτά εκκλησίες”. Παρόλο που απευθύνονταν στις κυριοεκτικές εκκλησίες που υπήρχαν εκείνη την εποχή, έχουν επίσης μια διαχρονική εφαρμογή και από την άλλη δίνουν μια προφητική επισκόπηση της ιστορίας της Εκκλησίας.

Ο Χριστός εμφανίζεται στον Ιωάννη ως ο Μέγας Αρχιερέας, στη μέση των επτά λυχνιών που συμβολίζουν την Εκκλησία Του. Αν και η Εκκλησία Του διαπράττει σφάλματα και είναι ελλιπής, Αυτός καταδέχεται να υπηρετήσει μέσα σ’ αυτήν.

Μία δίστομη ρομφαία βγαίνει από το στόμα Του Ιησού· είναι μια διαβεβαίωση προς τον λαό Του ότι η καταπίεση και η ήττα που έχουν βιώσει κατά τη διάρκεια της ιστορίας είναι κάτι προσωρινό μέχρι την αιώνια νίκη Του απέναντι στην αμαρτία. Έχει ο Ιησούς τα κλειδιά του Άδη και του Θανάτου. Αυτά τα κλειδιά συμβολίζουν τον θάνατό Του στον σταυρό, που ανοίγει τις πόρτες της σωτηρίας για τους μετανοημένους αμαρτωλούς. Η εμφάνισή Του ήταν τόσο εντυπωσιακή, που ο Ιωάννης “έπεσε σαν νεκρός”, μια ένδειξη του πόσο ο Θεός κάλυψε την λαμπρότητα Του ενδυόμενος την ταπεινή ανθρώπινη φύση, ενώ προετοιμάζει τον λαό Του για την πλήρη αποκάλυψη της δόξας Του που θα λάβει χώρα κατά τη Δευτέρα Παρουσία Του.

Τα μηνύματα προς τις επτά εκκλησίες απευθύνονται προς την Καθολική Εκκλησία σε κάθε τόπο και κάθε στιγμή της ιστορίας και προσφέρουν μια γενική επισκόπηση της ιστορίας της Χριστιανικής Εκκλησίας από την εποχή του Ιωάννη μέχρι το τέλος του κόσμου.

Ο Ιησούς επαινούσε την εκκλησία της Εφέσου για τα καλά έργα της, αλλά τους είπε πως επειδή είχαν χάσει την πρώτη αγάπη τους κινδύνευαν να απορριφθούν. Ένα πρόβλημα αγάπης που είναι κυρίαρχο στα κείμενα της εποχής της Εφέσου (τέλη πρώτου-αρχές δευτέρου αιώνα) ήταν η ανάπτυξη του μίσους κατά των Εβραίων.

Αν και ήταν πολύ νωρίς στην ιστορία της Εκκλησίας, καταστρεπτικές αιρέσεις είχαν αρχίσει ήδη να κυκλοφορούν. Οι ψευδαπόστολοι και οι Νικολαΐτες ήταν οπαδοί του γνωστικισμού, και δίδασκαν ότι μόνο το πνεύμα είναι σημαντικό, και με μυστική γνώση μπορούμε να μένουμε στο πνευματικό κόσμο. Έλεγαν επίσης ότι οι πράξεις του σώματος, αν και είναι ανήθικες, δεν είναι σημαντικές. Η Εκκλησία της Εφέσου απέρριψε αυτές τις διδασκαλίες.

Κατά τη διάρκεια της εποχής της Σμύρνης (δεύτερος και τρίτος αιώνας) η Εκκλησία ήταν γενικώς πιστή, ακόμα και αν αντιμετώπιζε τη φτώχεια και τους διωγμούς. Αλλά μέσα στους κόλπους της εκκλησίας άρχισε να αναπτύσσεται η Συναγωγή του Σατανά, η οποία χαρακτηριζόταν από νομικισμό, ο οποίος άρχισε να υποκαθιστά τη θέση της ζωντανής σχέσης με τον Χριστό.

Μετά από χρόνια σποραδικών διωγμών, ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός άρχισε 10 χρόνια σκληρών διωγμών κατά της Εκκλησίας, από το 303 μ. Χ. Αν και η Εκκλησία αγωνιζόταν ενάντια στις αιρέσεις, οι διωγμοί την κρατούσαν σχετικά καθαρή μέχρι τη στιγμή που ο Χριστιανισμός νομιμοποιήθηκε από τον Κωνσταντίνο.

Ο Μέγας Κωνσταντίνος κατέστησε τον Χριστιανισμό ως την επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τις αρχές του τέταρτου αιώνα, και άρχισε να ευνοεί την επίσημη Εκκλησία και να παρεμβαίνει στις υποθέσεις της. Τα πλεονεκτήματα της συμμετοχής στην είσημη κρατική θρησκεία προσέλκυσαν στην Εκκλησία σωρεία από ημι-προσηλυτισμένους ανθρώπους, οι οποίοι έφερναν τις παγανιστικές πρακτικές και την ειδωλολατρία μαζί τους.

Ο Αντίπας, σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας, ήταν ένας μάρτυρας, ο οποίος διαμαρτυρήθηκε κατά της ειδωλολατρίας στην Πέργαμο στο τέλος του πρώτου αιώνα. Η δράση του Αντίπα αποτέλεσε σύμβολο γι’ αυτούς, οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν κατά της εισβολής της ειδωλολατρίας στην Εκκλησία κατά τη διάρκεια της εποχής της Περγάμου (αρχές τετάρτου μέχρι αρχές έκτου αιώνα).

Ο Βαλαάμ, σύμφωνα με την αφήγηση της Παλαιάς Διαθήκης, έθετε σε πειρασμό τον λαό του Θεού να λατρέψει είδωλα, με σκοπό να κερδίσει (ο Βαλαάμ) αμοιβή. Με αυτόν τον τρόπο, κατά την εποχή της Περγάμου οι μοναχοί και ιερείς άρχισαν να προτρέπουν τους λαϊκούς Χριστιανούς να προσκυνούν τους άγιους, τις εικόνες και τα λείψανά τους, και να πραγματοποιούν ακριβά ταξίδια για προσκύνηση, επειδή ήταν μεγάλη πηγή πλούτου για τις εκκλησίες και τα μοναστήρια.

Η “διδαχή των Νικολαϊτών” δίδασκε ότι μόνο η πνευματική φύση είναι σημαντική, και γι’ αυτό τον λόγο η ακολασία, αφού αφορά στο σώμα, δεν έχει καμία σημασία. Αυτός ο διαχωρισμός σε άγιο-πνευματικό και διεφθαρμένο-σωματικό, αν και δεν είχε στήριγμα στην Άγια Γραφή, παρουσιάστηκε όταν ο Χριστιανισμός έγινε επίσημη θρησκεία και “οι πάντες” ήταν Χριστιανοί—η Εκκλησία διαιρέθηκε στους “άγιους” ιερείς και μοναχούς και στον ανήθικο λαό. Αλλά και οι κληρικοί, λόγω του δόγματος της αγαμίας,συχνά είχαν μια διπλήζωή: από τη μια “άγια” αφιέρωση σε προσευχές και λειτουργίες και από την άλλη ανηθικότητα και απρεπή συμπεριφορά.

Λόγο των συμβιβασμών και της ειδωλολατρίας της Εκκλησίας, ο Θεός επέτρεπε “στη ρομφαία” να τη ρημάζει. Στην Ανατολή εμφανίστηκε με τη μορφή επιθέσεων από τους οπαδούς του Μωάμεθ. Στη Δύση βάρβαρες φυλές, οι οποίες ακολούθησαν το Άρειο δόγμα κατέλαβαν την Ρώμη και περιόρισαν πολύ την παπική εκκλησία. Η Εκκλησία διαιρέθηκε σε μια κρυφή, πιστή Εκκλησία και μια επίσημη, διεφθαρμένη Εκκλησία, γεγονός το οποίο προεικονίστηκε στην ευλογία του κρυμμένου μάννα και του μυστικού ονόματος.

Η Ιεζάβελ ήταν μια κακή βασίλισσα του αρχαίου Ισραήλ, η οποία προώθησε την ειδωλολατρία, δολοφόνησε τους πιστούς προφήτες του Θεού και κανόνισε να δολοφονηθεί ο Ναβουθαί, για να κατασχέσει την περιουσία του. Η μεσαιωνική εκκλησία διέπραττε τις ίδιες ωμότητες. Η ειδωλολατρία παγιώθηκε, όταν οι εικονοκλάστες νικήθηκαν και η ανώτερη σύνοδος της Εκκλησίας ενέκρινε την προσκύνηση των εικόνων. Στη Ρώμη ο προσηλυτισμός των Φράγκων και η νίκη εναντίον των οπαδών του Αρείου επέτρεψε στον παπισμό να έχει τη στρατιωτική και πολιτική δύναμη, για να ασκεί έλεγχο στη δυτική Ευρώπη και να εκριζώνει τους “αιρετικούς”. Ιδρύθηκε η Ιερά εξέταση, και αφού μέρος της ποινής που επέβαλλαν στους αιρετικούς ήταν η δήμευση των περιουσίων τους, αυτή έγινε τρόπος συνεργασίας ανάμεσα σε εκκλησιαστικούς και κρατικούς λειτουργούς, για να εξουδετερώνουν τους εχθρούς και να αρπάζουν τις περιουσίες τους.

Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα οι αληθινοί Χριστιανοί των Θυάτειρων ήταν μια μικρή μειονότητα αιρετικών που αρνήθηκαν να δεχτούν τις διδασκαλίες και τις μεθόδους της επίσημης Εκκλησίας. Αν και οι πρώτες ομάδες, όπως οι Παυλικιανοί και οι Καθαροί, είχαν σοβαρά δογματικά λάθη, τουλάχιστον απέρριψαν την ειδωλολατρία, και επόμενες ομάδες όπως οι Χριστιανοί Βαλδένσιοι, οι Λολλάρδοι και οι οπαδοί του Ουίκλιφ και Χας ήταν πιο αποτελεσματικοί στις διαμαρτυρίες τους, και προετοίμασαν το δρόμο για την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση.

Η ανατολική και η δυτική Εκκλησία επέμειναν στην ειδωλολατρία και τα αναληθή δόγματα (“η πορνεία της”) και έτσι εξέπεσαν από την ευλογία και προστασία του Θεού. Αυτό κατέληξε σε μια μακρόχρονη παρακμή (“το κρεβάτι”) που αποκορυφώθηκε με την πτώση του Βυζάντιου στην ανατολή και στην Προτεσταντική Μεταρρύθμιση στη δύση.

Το αληθινό “υπόλοιπο” της Εκκλησίας πάλευε για αιώνες, και τελικά με την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση αποδεσμεύτηκε από την καταπίεση και την τυραννία της κρατικής εκκλησίας. Λαμβάνει τη συμβουλή να κρατήσει αυτό που έχει, και αν είναι πιστή, αντί να καταπιεστεί, θα βασιλεύει και θα κυβερνάει στην αιώνια βασιλεία του Θεού.

Στην περίοδο των Σάρδεων η παπική εκκλησία δεν παρουσιάζεται στην περιγραφή, και το “παράνομο” υπόλοιπο της εκκλησίας έχει αποκτήσει δύναμη και επιρροή, αλλά κατά κάποιο τρόπο έγινε “νεκρή” πνευματικά. Αυτή η περιγραφή χαρακτηρίζει την Προτεσταντική Εκκλησία μετά τη μεταρρύθμιση.

Οι θεολόγοι που ήταν οπαδοί του Λούθηρου ενστερνίζονταν δογματικές φόρμουλες, μέχρι το σημείο που η θρησκεία τους έγινε νεκρή τυπολατρία. Ο Λούθηρος και ο Ζβίγκλιος διαίρεσαν το Προτεσταντικό κίνημα, καθώς κρατούσαν αδιάλλακτη στάση στις θεολογικές τους διαφωνίες σχετικά με το δόγμα. Μερικοί Προτεστάντες έθεταν υπό διωγμό άλλους Προτεστάντες, οι οποίοι είχαν διαφορετικές αντιλήψεις.

Ο Καλβίνος, προσπαθώντας να αποδείξει ότι η σωτηρία προέρχεται εντελώς από τη χάρη του Θεού, ανέπτυξε ένα δογματικό σύστημα, το οποίο διαστρέφει τον χαρακτήρα του Θεού, κι έτσι συνετέλεσε στην “νεκρή“ κατάσταση της Εκκλησίας κατά την διάρκεια της περιόδου των Σάρδεων.
Η μεταρρύθμιση στην Αγγλία ήταν περισσότερο ένα πολιτικό κίνημα παρά ενέργεια του Άγιου Πνεύματος, και έτσι ταιριάζει με την “νεκρή” περιγραφή της εκκλησίας των Σάρδεων.

Η Ρωμαϊκή Εκκλησία αναδιοργανώθηκε, για να αντιμετωπίσει την πρόκληση του Προτεσταντισμού (δίχως να αλλάξει τα λανθασμένα δόγματά της) και κατάφερε να σταματήσει την εξάπλωση του Προτεσταντισμού, και να εξαπλωθεί η ίδια σε νέες περιοχές, όπως η Αμερική, η Ασία και η Αφρική.

Αν και η εποχή των “Σάρδεων” ήταν μια δυσοίωνη περίοδος για την Εκκλησία, υπήρχαν μερικοί θαρραλέοι μεταρρυθμιστές, οι οποίοι διαμαρτυρήθηκαν κατά της πνευματικής φτώχειας της εποχής. Ο Ιησούς ενθαρρύνει τους πιστούς να φυλάξουν την πίστη τους και προειδοποιεί την αδιάφορη πλειονότητα ότι η σωτηρία τους διατρέχει κίνδυνο.

Κατά την εποχή της Φιλαδέλφειας (από το τέλος του δεκάτου εβδόμου μέχρι τα μέσα του δεκάτου ογδόου αιώνα) πραγματοποιήθηκε η πιο μεγάλη αφύπνιση της Εκκλησίας από την Ημέρα της Πεντηκοστής, και αυτή προετοιμάσθηκε από αφυπνίσεις στη Γερμανία, ιδιαίτερα ανάμεσα στους Μοραβιανούς.

Ανάμεσα στις μεταρρυθμίσεις της εποχής της “Φιλαδέλφειας” ήταν το Ιεραποστολικό κίνημα, το οποίο απέστειλε ιεραπόστολους σε κάθε μέρος του κόσμου. Το κίνημα της Δευτέρας Παρουσίας ενέπνευσε μεγάλο ενδιαφέρον για τις προφητείες που έχουν σχέση με την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Η διερεύνηση αυτών των προφητειών είχε ως αποτέλεσμα ένα νέο ενδιαφέρον για το Αγιαστήριο, το οποίο κατέχει κεντρική θέση στο μήνυμα προς την Εκκλησία της Φιλαδέλφειας.

Ο Ιησούς έχει το “κλειδί του Δαβίδ”, το οποίο ήταν το κλειδί που χρησιμοποιήθηκε, για να ανοιχθούν τα θησαυροφυλάκια του ουράνιου αγιαστηρίου. Η ορολογία και οι αναφορές σ’ αυτό το τμήμα δείχνουν ότι η “ανοιγμένη θύρα”, την οποία έβαλε ο Ιησούς μπροστά στην εκκλησία της Φιλαδέλφειας σχετίζεται με τον Ιησού και την διακονία Του στο ουράνιο αγιαστήριο.
Η Επιστολή Προς Εβραίους διδάσκει ότι ο Ιησούς μεσιτεύει για μας στο Ουράνιο Αγιαστήριο, το οποίο αποτελεί το μεγάλο πρότυπο που συμβολίστηκε από το αρχαίο Εβραϊκό αγιαστήριο που περιγράφεται στην Παλαιά Διαθήκη. Η “ανοιχτή θύρα” αναφέρεται στο άνοιγμα της θύρας, για να μπει ο αρχιερέας μέσα στο εσωτερικό δωμάτιο του αγιαστηρίου, σε μια τελετή που διαδραματιζόταν μια φορά τον χρόνο, την Ημέρα του Εξιλασμού. Με αυτόν τον τρόπο ο Ιησούς έστρεψε την προσοχή της εκκλησίας της Φιλαδέλφειας στα ουράνια γεγονότα, τα οποία συμβολίστηκαν από την Ημέρα του Εξιλασμού.

Η “ανοιγμένη θύρα” εισάγει το θέμα της ουράνιας Ημέρας του Εξιλασμού. Η προφητεία των 2300 ημερών στον Δανιήλ 8 τελειώνει με τον καθαρμό του αγιαστηρίου (“το αγιαστήριο θα καθαριστεί”), το οποίο αποτελεί ένα άλλο όνομα για την Ημέρα του Εξιλασμού. Υπολογίζοντας την προφητεία των 2300 ημερών, φαίνεται ότι αυτή συμπίπτει με το χρονικό πλαίσιο της εποχής της Φιλαδέλφειας. Αυτό το σημαντικό θέμα θα παρουσιαστεί πάλι στα κεφάλαια 4-7 και 14.

Η Εκκλησία της Φιλαδέλφειας κήρυξε πιστά για την Ημέρα της Κρίσης και την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Αλλά αυτοί οι ίδιοι θα γλίτωναν από “την ώρα του πειρασμού, που πρόκειται να ‘ρθει επάνω σε ολόκληρη την οικουμένη”.

Τα φιλοσοφικά και επιστημονικά κινήματα, τα οποία προηγήθηκαν της περιόδου της Λαοδίκειας (από τα μέσα του δεκάτου ενάτου αιώνα μέχρι τώρα) ήταν αποτελεσματικά, για να κλέψουν από τον Θεό την εξουσία του. Αυτή η κατάσταση επηρέασε επίσης την Εκκλησία, όπου επικρατούσε σκεπτικισμός σχετικά με τα υπερφυσικά φαινόμενα και την αυθεντικότητα της Αγίας Γραφής.

Είναι ειρωνικό το γεγονός πως καθώς η Εκκλησία πλησιάζει προς τις δοκιμασίες της Μεγάλης Θλίψης, τείνει να γίνεται όλο και περισσότερο εφησυχασμένη και εγωκεντρική. Πολλά εδάφια και στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη προειδοποιούν για τον κίνδυνο αυτό, αλλά σε πείσμα αυτών, η Εκκλησία δεν κατάφερε να αντισταθεί στην υλιστική και ηδονιστική προδιάθεση της κοινωνίας που την περιβάλλει.

Η Εκκλησία της Λαοδίκειας νομίζει ότι είναι πλούσια, αλλά στην πραγματικότητα είναι “ο ταλαίπωρος, και ο ελεεινός, και ο φτωχός, και ο τυφλός και ο γυμνός”. Συμβουλεύεται να αγοράσει χρυσάφι, το οποίο συμβολίζει την πίστη που έχει καθαριστεί από δοκιμασίες και δεινά. Η ιστορία του Δανιήλ και των τριών φίλων του δείχνει ότι η ριζική υπακοή προκαλεί όχι μόνο κρίσεις αλλά και ευκαιρίες για οικεία ταύτιση με τον Ιησού Χριστό, μαζί με φοβερές ευκαιρίες για μαρτυρία.

Τα “Ιμάτια λευκά” συμβολίζουν τη δικαίωση διαμέσου της πίστης. Αυτή συμπεριλαμβάνει και την αποδιδόμενη δικαιοσύνη (δικαίωση, η θεία πράξη με την οποία ο Θεός κρίνει δίκαιο έναν μετανοούντα αμαρτωλό) και την παραχωρημένη δικαιοσύνη (αγιασμός, η καθημερινή αποδοχή της χάρης του Θεού, για να μας μεταβάλει στην εικόνα Του). Η Εκκλησία της Λαοδίκειας έχει εστιάσει τόσο πολύ στην δικαίωση, που κατέληξε να υστερεί σε αγιασμό, ο οποίος αποτελεί την απόδειξη ότι λάβαμε δικαίωση. Και τα δύο είδη δικαιοσύνης είναι εντελώς Δώρο του Θεού που λαμβάνουμε μέσω της πίστης, όχι μέσω των προσπαθειών να κάνουμε καλά έργα.

Ο εχθρός έχει εξασφαλίσει ότι η κοινωνία βρίθει από παρανοήσεις σχετικά με τον χαρακτήρα του Θεού. Ταυτόχρονα, τα σύγχρονη μέσα και ο τρόπος ζωής κάνουν τους ανθρώπους είτε να θεωρούν ότι είναι καλοί και ηθικοί είτε να μένουν τόσο απασχολημένοι, ώστε να μην έχουν καιρό να αναλογιστούν τις ζωές τους. Το κολλύριο συμβολίζει τον Λόγο του Θεού, ο οποίος αποκαλύπτει τον χαρακτήρα του Θεού, την πραγματική κατάστασή μας και το “φάρμακο” από το ευαγγέλιο που χρειαζόμαστε.

Η επιλογή είναι δική μας. Ο Ιησούς δεν επιβάλλει τον εαυτό του, και μπορούμε να τον διώξουμε, όποτε θέλουμε. Αλλά αυτοί που ακούν την πρόσκλησή του και ανοίγουν την θύρα της καρδιάς τους, θα “δειπνήσουν” (δηλ. θα έχουν μια στενή, οικεία σχέση) σ’ αυτή τη ζωή και θα μένουν ευχαριστημένοι στην αιωνιότητα μαζί του.

Κάθε ένα από τα μηνύματα προς τις εκκλησίες τελειώνει με μια έκκληση να ακούσουμε τι λέει το Πνεύμα. Μόνο η πληρότητα του Πνεύματος στη ζωή του πιστού μπορεί να τον καταστήσει ικανό να νικήσει, για να λάβει όλα όσα του υποσχέθηκε ο Θεός. Η υπόσχεση του Πνεύματος είναι για αυτούς που μετανοούν από τις αμαρτίες, είναι πρόθυμοι να υπακούν, και Το αναζητούν με επιμονή και ακόμα με “αναίδεια”. Θα αναζητήσουμε το Άγιο Πνεύμα, όταν στρέψουμε την προσοχή μας από τις ανάγκες και επιθυμίες μας προς τις ανάγκες αυτών, οι οποίοι είναι χαμένοι και όταν καταλάβουμε ότι είμαστε ανήμποροι για να κάνουμε κάτι καλό γι’ αυτούς.

Ο Ιωάννης μεταφέρθηκε από τη γη στον ουρανό, όπου είδε “μια ανοιγμένη θύρα”, την ίδια θύρα, την οποία ο Ιησούς “έβαλε μπροστά” από την εκκλησία της Φιλαδέλφειας. Αυτή η θύρα είναι μέρος του επουράνιου αγιαστηρίου, που ήταν το πρωτότυπο για το αγιαστήριο της Παλαιάς Διαθήκης. Μια μελέτη του αγιαστηρίου και των λειτουργιών του διαφωτίζει τα ουράνια γεγονότα που θα παρουσιαστούν στα επόμενα 4 κεφάλαια. Το αγιαστήριο είχε δυο βασικές λειτουργίες—την ημερήσια και την ετήσια. Η ημερήσια λειτουργία εμπεριείχε την θυσία αρνιού, που συμβόλισε την θυσία του Χριστού, στην οποία ο Χριστός πήρε την θέση του αμαρτωλού, δοκιμάζοντας το θάνατο που πρέπει να δοκιμάσει ο αμαρτωλός.

Μια φορά κάθε χρόνο γιόρταζαν την Ήμέρα του Εξιλασμού, που ήταν μια τελική κρίση των ανθρώπων, οι οποίοι είχαν φέρει τις θυσίες τους στο αγιαστήριο κατά τη διάρκεια του έτους. Η“ανοιγμένη θύρα”που είδε ο Ιωάννης ήταν η είσοδος, για να μπει μέσα στα “Άγια των Αγίων”, όπου λάμβαναν χώρα τα επουράνια γεγονότα που συμβολίστηκαν από τις λειτουργίες της Ημέρας του Εξιλασμού.

Δυο τράγοι προσφέρονταν την Ημέρα του Εξιλασμού: Ο Τράγος του Κυρίου και ο Τράγος του Αποδιοπομπαίου. Ο Τράγος του Κυρίου συμβολίζει τον Ιησού Χριστό, ο οποίος φορτώθηκε την ένοχη όλων των αμαρτιών του κόσμου, έτσι ώστε να μη πρέπει να υποστούν οι μεταμελούμενοι αμαρτωλοί το θάνατο που αξίζουν για τις αμαρτίες τους. Ο Τράγος του Αποδιοπομπαίου συμβολίζει τον Σατανά, ο οποίος, ως πρωταίτιος της αμαρτίας, θα κριθεί υπόλογος και θα τιμωρηθεί για τα κακά έργα του.

Η Ημέρα του Εξιλασμού ήταν μια ημέρα της κρίσης και, παρόλο που η λέξη “κρίση” δεν εμφανίζεται, η έννοια και ο συμβολισμό βρίσκονται παντού σ’ αυτό το τμήμα. Το χιαστό σχήμα συνταιριάζει αυτό το τμήμα ανά ζεύγη με το τμήμα που αναφέρει την εκτελεστική κρίση. Οι θρόνοι και τα μάτια αποτελούν σημαντικά σύμβολα στο τμήμα αυτό και στην Αγία Γραφή συσχετίζονται με την κρίση. Το άνοιγμα του βιβλίου στο κεφάλαιο 5 σχετίζεται με το θέμα της κρίσης. Η ορολογία και τα θέματα σχετίζονται με τα κεφ. Αποκάλυψη 14, Δανιήλ 7 και Ιεζεκιήλ 1-10, που αποτελούν περικοπές, οι οποίες παρουσιάζουν ξεκάθαρα την “διερευνητική κρίση.” Αυτές οι ενδείξεις βεβαιώνουν ότι αυτό το τμήμα απεικονίζει την επουράνια Ημέρα του Εξιλασμού, η οποία θα λάβει χώρα, λίγο πριν από την Δεύτερη Παρουσία του Χριστού.

Το πλέον χαρακτηριστικό γνώρισμα του κεφαλαίου 4 είναι ο θρόνος με τον Πατέρα επάνω του, περικυκλωμένο από 24 πρεσβύτερους, οι οποίοι κάθονταν επίσης στους θρόνους. Ο θρόνος είναι σύμβολο κρίσης, ένα θέμα το οποίο προκαλεί ανησυχία σε πολλούς ανθρώπους. Αλλά, ο Θεός θυσίασε τον εαυτό του για τους ανθρώπους, ένα γεγονός που μας δείχνει ότι στην κρίση θέλει Αυτός να μας ανακηρύξει αθώους, και όχι ένοχους. Οι 24 πρεσβύτεροι πιο πιθανόν αποτελούν τους αντιπροσώπους της ανθρώπινης φυλής που, μαζί με τους μυριάδες αγγέλους, συμμετέχουν στην κρίση.

Υπάρχουν δυο είδη κρίσης: η διερευνητική κρίση στην οποία ορίζεται η αθωότητα ή ενοχή των ανθρώπων, και η εκτελεστική κρίση στην οποία θα εκτελεστούν οι αποφάσεις που εκδόθηκαν. Οι αστραπές, οι βροντές, οι φωνές, οι σεισμοί και το χαλάζι αποτελούν σύμβολα που χρησιμοποιήθηκαν επανειλημμένα στην Αποκάλυψη, για να ανακοινώσουν τις εκτελεστικές κρίσεις. Αυτές αρχίζουν ακόμα και κατά τη διάρκεια της διερευνητικής κρίσης.

Οι επτά λαμπάδες φωτιάς που είδε ο Ιωάννης συμβολίζουν την πληρότητα της διακονίας του Αγίου Πνεύματος, η οποία μεταδίδεται στους πιστούς διαμέσου του Λόγου του Θεού, για να διαφωτίσει τον κόσμο. Η “ώρα της κρίσης” είναι η ώρα για τον λαό τουΘεού να λάμψει διαμέσου του πνεύματος και να σκορπίσει το σκοτάδι γύρω του.

Ολόγυρα από τον θρόνο ήταν τέσσερα ζώα. Ήταν τα ίδια ζώα που συνόδευαν τον Θεό στο όραμα του Ιεζεκιήλ 1-10, στο οποίο διεξήγαγε την διερευνητική κρίση του Ισραήλ ακριβώς πριν από την αιχμαλωσία στην Βαβυλώνα. Η Εβραϊκή παράδοση λέει ότι οι εικόνες αυτών των τεσσάρων ζώων ήταν στις σημαίες των Ισραηλιτών, καθώς στρατοπέδευσαν σε τέσσερις ομάδες ολόγυρα από το αγιαστήριο στην έρημο.

Κάθε ένα από τα τέσσερα ζώα συσχετίζεται με μια από τις ηγετικές φυλές του Ισραήλ. Αυτές οι φυλές συμβολίζουν τέσσερις κατηγορίες ανθρώπων που κρίνονται στη διερευνητική κρίση.

Ακόμα και καθώς εκτελούν το ιερό έργο της κρίσης της ανθρωπότητας, τα τέσσερα ζώα και οι 24 πρεσβύτεροι προσφέρουν συνεχή δοξολογία στην αγιότητα και στην κυριαρχία του Θεού του Δημιουργού.

Το σχέδιο για την κρίση είναι αμετάβλητο σε πολλά παραδείγματα από την Αγία Γραφή, όπως λόγου χάριν στον Κήπο της Εδέμ, τον Κάιν και τον Άβελ, τον Κατακλυσμό, τα Σόδομα και τα Γόμορρα και την Βαβυλωνιακή Αιχμαλωσία. Ο Θεός πρώτα διεξάγει μια έρευνα, όχι για να συλλέξει Αυτός πληροφορίες, αλλά για χάρη των αγγέλων που συμμετέχουν στην κρίση. Ο Θεός παρέχει ένα χρονικό διάστημα και ένα ισχυρό μήνυμα στον κόσμο, για να μετανοήσουν, και αναζητάει νασώσει τα παιδιά Του από την καταστροφή της εκτελεστικής κρίσης που θα λάβει χώρα μετά από την διερευνητική φάση.

Η διερευνητική κρίση αποτελεί την αποκορύφωση και το κεντρικό θέμα όλων των οραμάτων του βιβλίου του Δανιήλ. Στο κεφάλαιο 7 διαπιστώνεται ότι η κρίση προϋποθέτει το άνοιγμα των “βιβλίων των καταγραφών”, για να παρουσιαστούν οι ενδείξεις που θα δικαιώσουν τους πιστούς και θα καταδικάσουν τους διώκτες τους.

Το κεντρικό δράμα του κεφαλαίου 5 είναι το άνοιγμα του σφραγισμένου βιβλίου. Αυτό το βιβλίο προφανώς είναι το Βιβλίο της Ζωής, το οποίο συμπεριλαμβάνει τα ονόματα και τις περιπτώσεις των υποψήφιων για σωτηρία. Ο σκοπός για να εξετάζονται αυτές οι ενδείξεις είναι να επιθεωρούν οι άγγελοι τους χαρακτήρες αυτών, οι οποίοι θα μπορούσαν να καταλήξουν να είναι οι “γείτονες” τους στην αιωνιότητα.

Το Βιβλίο της Ζωής περιέχει τα ονόματα όλων αυτών, οι οποίοι έχουν ανταποκριθεί στις πρωτοβουλίες του Αγίου Πνεύματος. Αυτοί που έχουν αντισταθεί επιμόνως στις ενέργειες του Πνεύματος δεν είναι γραμμένοι, και το όνομα εκείνων που αποστρέφονται τον Θεό, θα εξαλειφθεί από το Βιβλίο της Ζωής κατά τη διάρκεια της διερευνητικής κρίσης. Παρόλο που η κρίση φαίνεται τρομερή, ο σκοπός του Θεού είναι να σώσει και να συμπεριλάβει, παρά να καταδικάσει και να αποκλείσει.

Ένας ισχυρός άγγελος, ο Σατανάς, προκάλεσε το άνοιγμα του Βιβλίου της Ζωής. Μόνο με το άνοιγμα του βιβλίου θα μπορούσε κάποιος να σωθεί, και γ’ αυτό ο Ιωάννης έκλαιγε ακατάσχετα, όταν φαινόταν ότι το βιβλίο θα μείνει σφραγισμένο.

Ο Ιησούς είναι “το λιοντάρι που είναι από τη φυλή του Ιούδα”, Αυτός που νίκησε όλους τους εχθρούς, συμπεριλαμβανομένου του Σατανά. Είναι επίσης “η ρίζα του Δαβίδ”, το θεμέλιο του βασιλικού θρόνου. Ο Δαβίδ διαλέχτηκε ως “ένας άνθρωπος σύμφωνα με την καρδιά του Κυρίου”, και ο Ιησούς, με την αναμάρτητη ζωή του, ήταν πραγματικά σύμφωνα με την καρδιά του Θεού. Αλλά ο Ιησούς δεν ανοίγει το βιβλίο, επειδή έχει άπειρη δύναμη (το λιοντάρι) ή τέλεια αγιότητα (η ρίζα), αλλά μάλλον λόγω της θυσίας Του ως το Αρνίο του Θεού.

Σε όλη τη Βίβλο η θυσία αποτελεί ένα από τα πιο περίοπτα θέματα, διδάσκοντας ότι η αμαρτία αξίζει και απαιτεί τον θάνατο, αλλά ο Θεός ο Ίδιος παρέχει έναν αντικαταστάτη για τον αμαρτωλό, ώστε να τον σώσει. Κάθε μια από τις εκατομμύρια θυσίες της Παλαιάς Διαθήκης συμβόλισε την θυσία του Χριστού στον Σταυρό. Είναι αυτή η θυσία που κατέστησε δυνατό το άνοιγμα του Βιβλίου της Ζωής.

Το Αρνίο που θυσιάστηκε ήταν ο Θεός ο Ίδιος. Είναι ο ίδιος Θεός (ο Αδωναΐ) που δημιούργησε τον κόσμο, ο ίδιος Κύριος (ο Ιεχωβά) που παρουσιάστηκε στον Μωυσή στην καιόμενη βάτο, ο ίδιος Θεός που γεννήθηκε σε μια φάτνη και πέθανε στον Σταυρό. Ο Θεός δεν δημιούργησε τον Χριστό, για να βαστάξει το βάρος της αμαρτίας, αλλά μάλλον το φορτώθηκε ο Ίδιος.

Ο Ιησούς δεν είχε απλά την κακή τύχη να καταλήξει στα χέρια κακών δολοφόνων. Η Θυσία ήταν η ουσία του σχεδίου της σωτηρίας “από τη δημιουργία του κόσμου”. Πέθανε για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της δικαιοσύνης, για να ταυτίζεται εντελώς με την ανθρωπότητα, για να αποδείξει τον βαθμό της αγάπης του Θεού και για να παρέχει ένα παράδειγμα σε μας για το πώς πρέπει να ζούμε.

Τα κέρατα και τα μάτια του Αρνίου, τα οποία “έχουν αποσταλεί σε ολόκληρη τη γη”, συμβολίζουν τα πιστά παιδιά του Θεού που έχουν αποσταλεί σε όλο τον κόσμο, για να φέρουν το ευαγγέλιο σ’ αυτούς που είναι στο σκοτάδι, για να έχουν την ευκαιρία να γραφτούν στο Βιβλίο της Ζωής.

Το σχέδιο του Χριστού να ανοίξει το Βιβλίο της Ζωής υπήρχε από “την αρχή”, επειδή ο Χριστός είναι “το Αρνίο που είναι σφαγμένο από τη δημιουργία του κόσμου” Αποκάλυψη 13:8. Η Σταύρωση του Χριστού απέδειξε στο σύμπαν ότι το Βιβλίο δεν θα παραμείνει κλειστό, αλλά θα μπορέσει να ανοιχθεί, για να σωθούν αυτοί που είναι γραμμένοι μέσα σε αυτό. Πολύ πιθανόν η τελετή που περιγράφεται στην Αποκάλυψη 5 έλαβε χώρα αμέσως μετά την Ανάληψή Του στον ουρανό. Αλλά το αληθινό επουράνιο άνοιγμα του βιβλίου ενέσκηψε στην ανθρώπινη ιστορία στο τέλος της προφητείας των 2300 ημερονυκτίων, δηλ. το 1844 μ. Χ.

Με κάποιο τρόπο το άνοιγμα του βιβλίου είναι συνδεμένο με την μακαριότητα και την ευεξία ολόκληρου του σύμπαντος, και όταν θεμελιώνεται το δικαίωμα να ανοιχθεί (από τον Ιησού), όλη η δημιουργία ξεσπάει σε δοξολογία.

Τα κεφάλαια 4 και 5 εισήγαγαν το θέμα της διερευνητικής κρίσης, αλλά στο κεφάλαιο 6 αρχίζει να παρουσιάζεται η πραγματική κρίση. Οι κατηγορίες ανθρώπων που θα κριθούν συμβολίζονται από άλογα, και κάθε άλογο έχει έναν ιππότη, και ανακοινώνεται από ένα από τα τέσσερα ζώα, τα οποία συνδέονται με τις ηγετικές φυλές του Ισραήλ. Το λευκό άλογο συμβολίζει την πνευματική φυλή του Ιούδα, “ιππεύεται” (καθοδηγείται) από τον Χριστό και ανακοινώνεται από το λιοντάρι. Το “λευκό άλογο”-ομάδα αποτελούν ισχυροί και πιστοί Χριστιανοί που είναι νικηφόροι στη ζωή τους και κερδίζουν ψυχές για τον Χριστό.

Το κόκκινο άλογο συμβολίζει τους ψεύτικους Χριστιανούς, οι οποίοι διατείνονταν ότι είναι οπαδοί του Χριστού, αλλά στην πραγματικότητα τον διαστρέφουν με ψεύτικα δόγματα, ανήθικη συμπεριφορά ή πνευματική αδιαφορία Σχετίζονταν με την φυλή Έφραϊμ, ο οποίος ήταν ηγέτης στην ειδωλολατρία. Ανακοινώνονταν από το δεύτερο ζώο, το μοσχάρι, που είναι ένα κύριο σύμβολο της ειδωλολατρίας. Ο ιππότης τους είναι ο Σατανάς, και εκμεταλλεύεται την ψεύτική επιρροή τους, για να “θανατώσει” τους ειλικρινείς αναζητητές του Θεού.

Το μαύρο άλογο συμβολίζει τους ανθρώπους που έμειναν στην πνευματική φτώχεια και στο σκοτάδι (που συμβολίζεται από τη στέρηση ψωμιού και το μαύρο χρώμα), αλλά που έχουν αποκριθεί στη φωνή του Αγίου Πνεύματος (που συμβολίζεται από το λάδι) και θα σωθούν διαμέσου του αίματος του Χριστού (που συμβολίζεται από το κρασί). Το μαύρο άλογο συνδέεται με τη φυλή του Ρουβήν και ανακοινώνεται από το ζώο με το πρόσωπο του ανθρώπου -και τα δύο είναι σύμβολα της ανθρώπινης αδυναμίας. Ο ιππότης, που κρατάει τη ζυγαριά, είναι ο Χριστός, ο μόνος που μπορεί να ζυγίζει την καρδιά. Τα μαύρα άλογα βρίσκονταν σε κάθε μέρος του κόσμου σε κάθε εποχή, όπου υπάρχει στέρηση πνευματικού φωτός.

Το ωχρό άλογο συνδέεται με την φυλή του Δαν, που ήταν ηγέτης στην ειδωλολατρία και αποσύρθηκε από το σώμα του Ισραήλ. Ανακοινώνεται από έναν αετό, που είναι ένα ακάθαρτο, “εχθρικό” πτηνό. Το ωχρό άλογο συμβολίζει τους ανθρώπους που κάποτε εκφράσανε πίστη και έτσι γράφτηκαν στο Βιβλίο της Ζωής, αλλά μετά σκλήρυναν τις καρδιές τους και έγιναν εχθροί του Θεού και των παιδιών Του. Ο Σατανάς είναι ο ιππότης τους, και, αν δεν μετανοήσουν, θα χαθούν.

Οι μάρτυρες αποτελούν μια ξεχωριστή κατηγορία στην κρίση—εξαιτίας των σκληρών δοκιμασιών τους, θα λάβουν ιδιαίτερες αμοιβές. Επειδή ο φόνος των αθώων αγίων είναι η τελική αδικία, οι μάρτυρες απεικονίζονται συμβολικά ως ψυχές κάτω από το θυσιαστήριο που ζητούν επιτακτικά δικαιοσύνη. Λόγω της Μεγάλης Διαμάχης, ο χρόνος πρέπει να συνεχίζει, και δυστυχώς θα υπάρξουν επιπλέον μάρτυρες, αλλά προσφέρουν μια ισχυρή μαρτυρία για την αξία της Βασιλείας του Θεού.

Η έκτη σφραγίδα απεικονίζει τους ανθρώπους που ζουν κατά τη διάρκεια της Δευτέρας Παρουσίας, οι οποίοι εξαιτίας της αγάπης της αμαρτίας έχουν εξαπατηθεί, για να ακολουθούν τον εχθρό. Θα νομίζουν ότι υπηρετούν τον Θεό, φτάνοντας ακόμα και μέχρι το σημείο να κατατρέχουν τα αληθινά παιδιά Του, αλλά με τις ταραχές της φύσης και την εμφάνιση του Ιησού θα συνειδητοποιήσουν αναπάντεχα ότι δεν Τον γνώριζαν. Θα προσπαθούν να κρυφθούν από την λαμπρή παρουσία Του.

Οι τέσσερις άνεμοι αποτελούν ένα σύμβολο στη Γραφή για να δηλωθεί η διαμάχη ο, πόλεμος και το χάος που ξεσηκώνει ο Σατανάς, προσπαθώντας να βρει ευκαιρία να βλάψει το λαό του Θεού. Αυτή η περικοπή δείχνει ότι ο Θεός έχει περιορίσει τις δραστηριότητες του Σατανά, ώστε να μη εκτελεί πλήρως τα σχέδιά του.

Οι τέσσερις άνεμοι δεν επιτρέπονταν να πνέουν, μέχρι να σφραγιστούν οι 144.000 στα μέτωπά τους. Η σφραγίδα αποδεικνύει την αυθεντικότητά τους, προστατεύει αυτούς κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Θλίψης και διασφαλίζει την θέση τους στην βασιλεία του Θεού. Στην Αποκάλυψη 14 η σφραγίδα ονομάζεται “το όνομα του Πατέρα γραμμένο επάνω στα μέτωπα”. Το όνομα του Πατερά είναι συνώνυμο με τον χαρακτήρα Του, και οι 144.000 θα σφραγιστούν όταν ο χαρακτήρας του Θεού γίνει και δικός τους μέσω της επενέργειας του Αγίου Πνεύματος.

Η σφραγίδα του Θεού προστατεύει το λαό του κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Θλίψης, όπως το αίμα στους παραστάδες της θύρας προστάτευε τους Ισραηλίτες κατά τη διάρκεια των πληγών στην Αίγυπτο. Η σφραγίδα επίσης είναι εγγύηση προς το σύμπαν ότι οι 144.000 είναι ασφαλείς και θα παραμείνουν πιστοί κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Θλίψης μέχρι την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.

Στο σφράγισμα το Άγιο Πνεύμα γράφει τον νόμο του Θεού στην καρδιά. Αυτό αποτελεί μια από τις διατάξεις της νέας διαθήκης που ξεκίνησε την Ημέρα της Πεντηκοστής (που ονομάζεται πρώιμη βροχή στην Παλαιά Διαθήκη) και που θα αποκορυφωθεί στο τέλος του κόσμο με το ξεχείλισμα του Πνεύματος (όψιμη βροχή).

Η ορολογία που χρησιμοποιείται στα κεφάλαιο 7, 14 και 15 δείχνει ότι οι 144,000 έχουν μια μοναδική εμπειρία να βρίσκονται πνευματικά στον ουρανό ακόμα και όταν είναι φυσικά στη γη, μέσα στη μεγάλη θλίψη.

Οι 144.000 είναι σφραγισμένοι από όλες τις φυλές του Ισραήλ. Η ασυνήθης σειρά της λίστας των φυλών υπονοεί ότι πρόκειται για τον Ισραήλ με την πνευματική παρά με την κυριολεκτική έννοια, και αναφέρεται στα χαρακτηριστικά της κάθε φυλής, όπως περιγράφεται στη Γένεση 49. Εκείνη η λίστα χαρακτηριστικών δείχνει ότι μια ποικιλία διαφορετικών ανθρώπων μπορούν να αποτελούν τους 144.000, με εξαίρεση αυτούς που έχουν τον χαρακτήρα του Δαν και του Έφραϊμ, των ηγετών της ειδωλολατρίας στο Ισραήλ.

Το σφράγισμα των 144.000 αποτελεί μια βαθμιαία διαδικασία, όπως η ανατολή του ηλίου. Όταν τελειώσει το σφράγισμα, ο Σατανάς θα απελευθερωθεί και θα προκαλέσει τις καταστροφές των επτά σαλπίγγων. Το αν οι 144.000 αποτελούν έναν κυριολεκτικό ή συμβολικό αριθμό είναι θέμα εικοτολογίας.

Ο χαρακτήρας των 144.000 περιγράφεται στο κεφάλαιο 14. Ένα από τα πιο περίοπτα χαρακτηριστικά τους είναι ότι είναι “παρθένες” και δεν έχουν πράξει “πνευματική πορνεία”. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν σχέση με τη “Βαβυλώνα”, και στην πραγματικότητα, εκδίδουν το μήνυμα να εξέλθουν απ’ αυτήν.

Αφού άκουσε ο Ιωάννης την περιγραφή των χαρακτηριστικών και του σφραγίσματος των 144.000, είδε “ένα μεγάλο πλήθος”, το οποίο προέρχονταν “από κάθε έθνος και φυλές και λαούς και γλώσσες”. Εκείνοι αποτελούν τους ανθρώπους που ακούν το κάλεσμα να βγουν από τη Βαβυλώνα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Θλίψης.

Το πρότυπο στην Αποκάλυψη είναι ότι το έβδομο στοιχείο από κάθε σειρά των εφτά λειτουργεί ως προεισαγωγή για το επόμενο τμήμα. Έχοντας αυτό υπόψη, η έβδομη σφραγίδα ,“σιωπή στον ουρανό μέχρι μισή ώρα”, αποτελεί την προεισαγωγή για τις επτά σάλπιγγες, δείχνοντας ότι οι σάλπιγγες είναι η πρώτη “μισή” της “ώρας του πειρασμού” (η Μεγάλη Θλίψη). Ο Θεός δεν επεμβαίνει κατά τη διάρκεια των σαλπίγγων, για να αποσοβήσει τις φοβερές καταστροφές, αλλά μάλλον προσφέρει ευκαιρίες για μετάνοια.

Οι επτά σάλπιγγες λαμβάνουν χώρα, όταν ο Θεός σταματήσει να εμποδίζει τον Σατανά, αφήνοντάς τον να διεξάγει τα καταστρεπτικά σχέδια του, κι έτσι θα εκινήσει η Μεγάλη Θλίψη. Αυτή είναι η έννοια της “σιωπής στον ουρανό”, και είναι ανάλογη με τις δοκιμασίες, τις οποίες ο Θεός επέτρεψε στον Σατανά να επιβάλλει στον Ιώβ, αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το θυμιατήρι συμβολίζει τη μεσιτεία του Ιησού Χριστού, ο οποίος προστατεύει τους αμαρτωλούς από την καταστροφή που αξίζουν. Εκείνοι που έχουν απορρίψει τον Θεό επέλεξαν τον Σατανά να είναι ο κύριός τους, και η μεγάλη επιθυμία του είναι να τους καταστρέψει αιώνια. Ο Θεός, εξαιτίας του ελέους του, τους προστατεύει από τα πλήρη αποτελέσματα των αμαρτιών τους. Αλλά το ρίξιμο του θυμιατηριού δείχνει ότι, λόγω της Μεγάλης Διαμάχης, η προστασία αυτή πρέπει να διακοπεί.

Το πλαίσιο των σαλπίγγων δεν στηρίζει την άποψη ότι προσφέρουν μια επισκόπηση της ιστορίας ή λαμβάνουν χώρα μετά από το “Κλείσιμο της Θύρας της Χάρiτος” ή μετά από την “Μυστική Αρπαγή της Εκκλησίας”. Προφανώς οι σάλπιγγες λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Θλίψης.

Η συχνή χρήση της παρομοίωσης και τα χιαστά ζεύγη των σαλπίγγων με τις κυριολεκτικές επτά τελευταίες πληγές υπονοούν ότι τουλάχιστον οι πρώτες έξι σάλπιγγες είναι περισσότερο κυριολεκτικές παρά συμβολικές ή μεταφορικές.

Με το ρίξιμο του θυμιατηριού από τον ουρανό στη γη, η εστία του σκηνικού αλλάζει. Αφήνουμε τον ουρανό και την διερευνητική κρίση, για να δούμε τον “αιφνίδιο όλεθρο” που θα ξεκινήσει στη γη με τις σάλπιγγες, μια σειρά καταστροφών που θα κλιμακωθούν μέχρι την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Ο Σατανάς θέλει να προκαλέσει τις καταστροφές των σαλπίγγων, γιατί ο σκοπός του είναι να δυσφημεί τον Θεό και να βρει ευκαιρία να νικήσει ή να εξουδετερώσει τους 144.000, οι οποίοι θα κηρύξουν το τελευταίο μήνυμα στον κόσμο.

Οι πρώτες τρεις σάλπιγγες είναι παρόμοιες—χαλάζι και φωτιά, ένα μεγάλο βουνό που καίγεται με φωτιά, και ένα μεγάλο αστέρι που καίγεται, και οι τρεις προκαλούν ζημιά, φωτιές και μόλυνση του νερού. Αφού είναι μια αρκετά κυριολεκτική περιγραφή, θα μπορούσε να απεικονίζει έναν πυρηνικό πόλεμο.

Η σκόνη και ο καπνός από τις εκτεταμένες φωτιές που είναι το αποτέλεσμα των τριών πρώτων σαλπίγγων θα σκιάσει εν μέρει τον ήλιο, προκαλώντας το σκοτάδι της τέταρτης σάλπιγγας.

Το αστέρι που έπεσε από τον ουρανό (η τρίτη σάλπιγγα) προκάλεσε σκοτάδι (την τέταρτη σάλπιγγα). Η περιγραφή της πέμπτης σάλπιγγας, η οποία ονομάζεται “πρώτο αλίμονο”, ξεκαθαρίζει ότι το σκοτάδι προέρχεται από τον καπνό που θα βγει από τον άβυσσο. Η άβυσσος στην Αγία Γραφή συμβολίζει και τη γη σε χαοτικές συνθήκες, και τον πνευματικό κόσμο του Σατανά. Ο Σατανάς θα εκμεταλλευτεί το χάος που θα προκύψει από τις σάλπιγγες, για να προαγάγει το δόλιο σχέδιό του να κατατροπώσει τον λαό του Θεού.

Ο Ιωάννης είδε έναν στρατό, τον οποίο δεν μπορούσε να περιγράψει επαρκώς, αλλά έμοιαζε σε αυτόν με ακρίδες. Η σύγκριση της ορολογίας που χρησιμοποίησαν οι δυο προφήτες δείχνει ότι είναι ο ίδιος στρατός των ακριδών που περιέγραψε ο προφήτης Ιωήλ στην Παλαιά Διαθήκη.

Η επίθεση του στρατού των ακριδών στην Αποκάλυψη 9 αποτελεί την ίδια στρατιωτική επιχείρηση που περιγράφεται στο βιβλίο του Ιωήλ – πρόκειται ενδεχομένως για αντίποινα κατά του δράστη των επιθέσεων των πρώτων τεσσάρων σαλπίγγων. Ο Ιωήλ μας πληροφορεί ότι ο στρατός των ακριδών έρχεται από τον βορρά και θα νικηθεί ανάμεσα την Μεσογειακή και τη Νεκρή θάλασσα στην Παλαιστίνη. Από αυτά τα στοιχεία μπορούμε να συμπεράνουμε ότι αυτός ο πόλεμος ταυτίζεται με τον πόλεμο ανάμεσα στον βασιλιά του βορρά και στον βασιλιά του νότου, όπως αυτός περιγράφεται στον Δανιήλ 11.

Μια ανάλυση του μακρόχρονου πόλεμου μεταξύ του βασιλιά του βορρά και του βασιλιά του νότου που περιγράφεται στον Δανιήλ 11 θα μας βοηθήσει να προσδιορίσουμε την ταυτότητα των αντιπάλων στον πόλεμο των σαλπίγγων. Οι πρώτοι βασιλιάδες του βορρά και του νότου ήταν οι άρχοντες των βασιλείων των Σελευκιδών και των Πτολεμαίων, τα οποία αποτελούν τμήματα της διασπασμένης Ελληνικής Αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου. Με το πέρασμα του χρόνου εξελίχθηκαν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (παγανιστική και παπική) και στο Ισλάμ. Ο τελευταίας βασιλιάς του βορρά θα είναι η παπική Ευρώπη, η οποία θα έχει την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Θα δεχθεί επίθεση από σύγχρονους ακτιβιστές Ισλαμιστές (οι πρώτες τέσσερις σάλπιγγες) και θα εξαπολύσει μια μεγάλη αντεπίθεση-αντίποινα (η πέμπτη σάλπιγγα).

Στο κεφάλαιο 7 οι 144.000 σφραγίστηκαν στα μέτωπά τους. Αυτή η σφραγίδα τους προστατεύει από τη ζημιά της πέμπτης σάλπιγγας. Αυτό φέρνει στο νου μας τις πληγές της Αιγύπτου από τις επιπτώσεις των οποίων προστατεύτηκαν τα παιδιά του Ισραήλ. Ο σκοπός της προστασίας ήταν να δουν οι Αιγύπτιοι τη διάκριση μεταξύ των παιδιών του Ισραήλ και των εαυτών τους, και το αποτέλεσμα ήταν ένα μεγάλο πλήθος Αιγυπτίων να βγουν από την Αίγυπτο μαζί με τα παιδιά του Ισραήλ. Παρόμοια, η προστασία των 144.000 από τον Θεό καθώς διαδίδουν το τελευταίο μήνυμα στον κόσμο θα έχει ως αποτέλεσμα τη σωτηρία για ένα μεγάλο πλήθος που βρίσκεται στη “Βαβυλώνα”.

Εκτός από την προστασία που θα έχουν κατά τη διάρκεια των πληγών, οι 144.000 θα μεταδώσουν ένα ισχυρό μήνυμα στον κόσμο να βγει από τη Βαβυλώνα, και θα καταδείξουν τον χαρακτήρα του Χριστού με την ενάρετη ζωή τους. Το αποτέλεσμα θα είναι μια ακαταμάχητη μαρτυρία προς το μεγάλο πλήθος, το οποίο είναι μπερδεμένο και καταπιεσμένο από τον Σατανά μέσα στο ψεύτικο σύστημα της Βαβυλώνας.

Αρκετοί σύγχρονοι ερμηνευτές της προφητείας διδάσκουν ότι οι πιστοί Χριστιανοί θα αρπαχτούν (δηλ. θα μεταφερθούν στον παράδεισο) πριν από τη Μεγάλη Θλίψη. Αλλά οι πιστοί 144.000, αντί να αρπαχτούν από τον κόσμο, θα παραμείνουν εδώ στη γη κατά τη διάρκεια των σαλπίγγων και των επτά τελευταίων πληγών, προστατευμένοι από τη σφραγίδα του Θεού.

Ο βασανισμός από τον στρατό των ακριδών συνεχίζει για πέντε μήνες. Πολλές προφητείες χρησιμοποιούν τον προφητικό χρόνο, στον οποίο μια μέρα συμβολίζει ένα έτος. Αλλά η ένδειξη από το Δανιήλ 12 υπονοεί ότι μέσα στο πλαίσιο της Μεγάλης Θλίψης υπάρχουν χρονολογικές προφητείες με κυριολεκτικό χρόνο. Φαίνεται ότι έτσι συμβαίνει και στην περίπτωση των πέντε μηνών βασανιστηρίου.

Η έκτη σάλπιγγα είναι η επόμενη φάση της απελευθέρωσης του Σατανά και των ολέθριων συμμάχων του. Με κάθε καινούργια φάση γίνεται αύξηση της έκτασης της ζημιάς, την οποία επιτρέπεται στον Σατανά να καταφέρει στην ανθρωπότητα. Τελικά ο Θεός θα επέμβει με τις επτά τελευταίες πληγές, για να σταματήσει εκείνους που θέλουν να εξουδετερώσουν τον λαό Του.

Με την έκτη σάλπιγγα ο πόλεμος γίνεται πιο έντονος και ανεβαίνει σε υψηλότερο επίπεδο, καθώς με συμβατικά όπλα και έναν στρατό 200 εκατομμυρίων στρατιωτών θα προκληθεί ο θάνατος του ενός τρίτου της ανθρωπότητας. Ο Θεός θα επιτρέψει να γίνει αυτό για να δείξει σαφώς και εντελώς την ειδεχθή φύση της αμαρτίας, ώστε να μην προκύψει πάλι η αμαρτία μετά από την τελική εξουδετέρωσή της.

Οι επτά βροντές έχουν ένα μήνυμα, αλλά αυτό είναι σφραγισμένο. Υπάρχει όμως μια ένδειξη ότι το μυστικό μήνυμα έχει σχέση με τις προφητείες των έσχατων καιρών, τις οποίες ο Θεός θα αποκαλύψει, καθώς πλησιάζουμε προς το τέλος του κόσμου.

Ο άγγελος που επέδωσε το μήνυμα των επτά βροντών προφανώς είναι ο ίδιος άγγελος που παρουσιάστηκε στο Δανιήλ. Τα μηνύματα έχουν σχέση με χρονολογικές προφητείες και συσχετίζονται με το βδέλυγμα της ερήμωσης και το Σάββατο. Αυτά είναι θέματα που είναι περίοπτα επίσης στην ομιλία του Ιησού Χριστού στο Ευαγγέλιο κατά Ματθαίον κεφ. 24.

Ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του ότι η Ιερουσαλήμ και το αγιαστήριο θα καταστραφούν. Οι μαθητές υπέθεσαν ότι αυτό θα γίνει, όταν ο Ιησούς ιδρύσει τη βασιλεία Του. Ανυποψίαστοι λοιπόν του απηύθυναν τρεις ερωτήσεις: Πότε θα καταστραφεί ο ναός; Ποια θα είναι τα σημεία για τον έσχατο καιρό; Ποια θα είναι τα σημεία για την Δευτέρα Παρουσία; Ο Ιησούς έδωσε μια συνδυασμένη απόκριση, η οποία απάντησε τις τρεις ερωτήσεις ταυτόχρονα.

Ο Ιησούς τόνισε ότι ένα κλειδί, για να καταλάβουμε πότε θα εκπληρωθεί η προφητεία, είναι “το βδέλυγμα της ερήμωσης, για το οποίο μίλησε ο προφήτης Δανιήλ”. Πραγματικά, ο Δανιήλ αναφέρει το βδέλυγμα της ερήμωσης σε τρία εδάφια που εντάσσονται σε τρία διαφορετικά χρονολογικά πλαίσια: Πριν από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, στον Μεσαίωνα πριν από την αρχή του έσχατου καιρού, και κατά τη διάρκεια τις Μεγάλης Θλίψης πριν από τη Δευτέρα Παρουσία. Το βδέλυγμα της ερήμωσης συνίσταται στην απειλή ότι ο λαός του Θεού πρέπει να υποταχθεί ή θα θανατωθεί. Η κατανόηση των ιστορικών εφαρμογών μάς βοηθάει να καταλάβουμε την τελική εφαρμογή και τη σχέση με τις χρονολογικές προφητείες, οι οποίες σφραγίστηκαν στο Δανιήλ 12 και στις επτά βροντές.

Ο Ιησούς έδωσε μια σειρά προειδοποιήσεων και προβλέψεων, οι οποίες έχουν πολλαπλές εφαρμογές στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ, στο τέλος του Μεσαίωνα πριν από το έσχατο καιρό, και στη Δευτέρα Παρουσία.

Ο Ιησούς συνέχισε με την ομιλία Του, αποκαλύπτοντας μια σειρά σημείων, τα οποία εκπληρώθηκαν εν μέρει μόλις πριν από την αρχή του έσχατου καιρού, αλλά που θα εκπληρωθούν κυρίως κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Θλίψης μόλις πριν από την Δευτέρα Παρουσία. Η κατανόηση των προρρήσεων του Ιησού στο Ματθαίου 24, μαζί με τις προφητείες του Δανιήλ και της Αποκάλυψις, θα γίνει καταφανής στον πιστό λαό του Θεού, μέχρι να αρχίσουν να εκτυλίσσονται τα γεγονότα, και αυτή η αύξηση της κατανόησης των προφητειών ταυτίζεται με την αποσφράγιση των επτά βροντών.

Το μυστήριο του Θεού είναι ότι ένα μεγάλο πλήθος “εθνικών” θα σωθούν, και αυτό θα είναι μια μαρτυρία σε όλο το σύμπαν. Αυτό το γεγονός θα λάβει χώρα σε μια περίοδο αμέσως πριν από την έβδομη σάλπιγγα, ένα διάστημα που περιγράφεται στην Αποκάλυψη 11 ως η διακονία των δυο μαρτύρων.

Ο άγγελος είπε στον Ιωάννη να φάει το μικρό βιβλίο, το οποίο συμβολίζει τις προφητείες της Αγίας Γραφής. Το βιβλίο ήταν γλυκό στο στόμα του, αλλά πικρό στην κοιλιά του. Στον Ιεζεκιήλ δόθηκε επίσης ένα βιβλίο, για να το φάει, το οποίο συμβόλιζε τον λόγο του Θεού προς τους σκληρούς και ανυπάκουους Ισραηλίτες που ήταν αιχμάλωτοι στην Βαβυλώνα. Πρώτα ήταν γλυκό γι’ αυτόν να ακούσει το λόγο του Θεού, αλλά μετά ήταν μια πικρή εμπειρία να μεταδώσει το μήνυμα στους σκληρούς Ισραηλίτες. Οι αγγελιαφόροι του Θεού θα έχουν παρόμοια εμπειρία στο τέλος του κόσμου· θα είναι γλυκό να καταλαβαίνουν τον προφητικό λόγο του Θεού προς τον λαό που βρίσκεται στην “Βαβυλώνα”, αλλά θα αντιμετωπίσουν πικρή αντίσταση και απόρριψη, όταν μεταδώσουν το μήνυμα.

Ο άγγελος είπε στον Ιωάννη: “Μέτρησε τον ναό του Θεού” σε μια εποχή κατά την οποία ο επίγειος ναός είχε καταστραφεί! Η μέτρηση του ναού παρουσιάζει ομοιότητες με τα κεφάλαια Ιεζεκιήλ 40-48, στα οποία ο Ιεζεκιήλ σε όραμα μέτρησε έναν ναό, και μάλιστα σε μια εποχή, όταν ο επίγειος ναός είχε καταστραφεί από τους βαβυλώνιους. Και στις δυο περιπτώσεις αυτό που “μετρήθηκε” ήταν η ουράνια πραγματικότητα (ο επουράνιος ναός). Στην καινή διαθήκη ο ναός είναι το σώμα του Χριστού, και η επουράνια πραγματικότητα είναι ο Χριστός. Η μέτρηση του ναού είναι η αποκάλυψη του χαρακτήρα του Χριστού, που βρίσκεται σε αντίθεση με την ψεύτικη αντίληψη που προβάλλεται από το βαβυλωνιακό σύστημα σχετικά με το πρόσωπο του Χριστού.

Εκτός από τον ναό, ο Ιωάννης έπρεπε να μετρήσει το θυσιαστήριο και αυτούς που προσκυνούν σ’ αυτόν. Η μέτρηση συγκρίνει την επίγεια πραγματικότητα με τα επουράνια ιδανικά, για να αποκαλυφθούν οι παρανοήσεις, οι αντιφάσεις και τα λάθη. Η μέτρηση του θυσιαστήριου θα διορθώσει τις παρανοήσεις σχετικά με την θυσία και την μεσιτεία του Χριστού. Η μέτρηση των προσκυνητών θα διορθώσει τις παρανοήσεις σχετικά με το τι σημαίνει πραγματικά να είσαι Χριστιανός και ποια πραγματικά πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά της Εκκλησίας.

Ο Ιωάννης διατάχθηκε να μην μετρήσει την αυλή των εθνών που ήταν απέξω από τον ναό. Η αυλή συμβολίζει την ψεύτικη βαβυλωνιακή εκκλησία, και κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα και στο τέλος του κόσμου. Αυτή η ψεύτικη εκκλησία δεν πρέπει να είναι το πρότυπο για τον λαό του Θεού.

Οι δυο μάρτυρες είναι άνθρωποι που έχουν μια προσωπική, οικεία γνώση του Θεού και της Αγίας Γραφής και είναι πρόθυμοι να τη διαδώσουν, ακόμα και αν θέσουν τη ζωή τους σε κίνδυνο. Η εφαρμογή της προφητείας στον έσχατο καιρό θα είναι οι 144.000, καθώς εξορμούν ανά δύο προς “κάθε έθνος, και φυλή και γλώσσα και λαό”.

Μια σειρά περικοπών, ιστοριών και εικόνων από την Παλαιά Διαθήκη συσχετίζονται με τη διακονία των δυο μαρτύρων. Αυτά, μαζί με εικόνες από το κεφ. 10, επιβεβαιώνουν την άποψη ότι οι δυο μάρτυρες είναι οι αγγελιοφόροι που καθοδηγούν το μεγάλο πλήθος μακριά από τη βαβυλωνιακή σκλαβιά.

Οι δύο μάρτυρες μεταδίδουν τα “μηνύματα των τριών αγγέλων”, οι οποίοι δοξάζουν τον Θεό και φέρνουν στο φως την απατηλή Βαβυλώνα. Εκείνοι που θα απορρίψουν τα μηνύματα θα εξοργιστούν τόσο πολύ, ώστε να επιτεθούν στους δυο μάρτυρες.

Οι δυο μάρτυρες θα δεχθούν επίθεση από το θηρίο που ανεβαίνει από την άβυσσο, το οποίο είναι ο αντίχριστος της έσχατης ημέρας. Ο Σατανάς έχει συγκρατηθεί (αυτό συμβολίζεται από την κράτηση των τεσσάρων ανέμων), αλλά τα δεσμά του θα λυθούν, (αυτό συμβολίζεται από το ρίξιμο του θυμιατηριού) και τότε ο Σατανάς θα παρουσιαστεί, παριστάνοντας πως είναι ο Χριστός. Είναι “ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο γιος της απώλειας” του κεφ. Β΄ Θεσσαλονικείς 2. Στην Αποκάλυψη αποκαλείται “ο άγγελος από την άβυσσο”, “Αβαδδών και Απολλύων” και “το θηρίο”. Θα διευθύνει τη Μάχη του Αρμαγεδδών και θα ριχθεί στη λίμνη της φωτιάς στη Δευτέρα Παρουσία.

Οι δυο μάρτυρες θα νιώσουν απόγνωση από την απόρριψη και τους διωγμούς που θα αντιμετωπίσουν, αλλά θα πιαστούν από τον Θεό, και καθώς συνεχίζουν να κρατιούνται κοντά στον Θεό, θα αναβαίνουν με πίστη στον ουρανό, όπου θα αποδίδουν λατρεία “μπροστά στο θρόνο του Θεού”. Η μεταμόρφωσή τους θα κάνει τόση εντύπωση στο μεγάλο πλήθος, ώστε να εγκαταλείψουν την Βαβυλώνα και να ενώνουν με τους “υπόλοιπους” που δεν υποτάχθηκαν στο θηρίο.

Το δεύτερο “Αλίμονο” (η έκτη σάλπιγγα) θα τελειώσει με μια συντριπτική ήττα του Σατανά—Αυτός δεν μπορεί να αποσοβήσει το μεγάλο πλήθος να βγει από την Βαβυλώνα και να γίνει μέρος της βασιλείας του Θεού. Το τέλος της έκτης σάλπιγγας σηματοδοτεί επίσης το κλείσιμο της θύρας της χάριτος. Εκείνοι που δεν ανταποκρίθηκαν στο τελευταίο μήνυμα, προσδένονται απελπιστικά στον Σατανά και την απώλειά του.

Κατά τη διάρκεια των αιώνων ο Θεός επέτρεψε στον Σατανά να είναι “ο άρχοντας αυτού του κόσμου”, επειδή αυτός είναι ο αρχηγός που εκλέγει ο κόσμος. Αλλά με την απόδειξη του πραγματικού χαρακτήρα του Θεού από τους 144.000 και την απόφαση του μεγάλου πλήθους να αποδεχθούν τη σωτηρία, ο Θεός θα παρέμβει δραστήρια, για να δώσει ένα τέλος στην Μεγάλη Διαμάχη. Τα επόμενα τρία κεφάλαια αποτελούν μια επεξεργασία, η οποία θα ξεφεύγει από το χρονοδιάγραμμα, για να αποκαλύπτει τα θέματα της Μεγάλης Διαμάχης και για να προσφέρει λεπτομέρειες σχετικά με την επίλυσή της κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Θλίψης.

Το κέντρο της προσοχής πρόκειται να μετατεθεί από τις επιθέσεις του Σατανά (σάλπιγγες) στην επέμβαση του Θεού (επτά τελευταίες πληγές). Αλλά πριν συμβεί αυτό, δείχθηκε στον Ιωάννη ο ναός ανοιχτός στον ουρανό και η Κιβωτός της Διαθήκης. Μέσα στην Κιβωτό της Διαθήκης βρίσκονταν οι Δέκα Εντολές, οι οποίες αποτελούν ένα ζωτικό μέρος της Νεας Διαθήκης (Νέας Συμφωνίας). Η επίθεση κατά του νόμου του Θεού και της Νεας Διαθήκης είναι ένα κυρίαρχο θέμα στα κεφ. 12-14.

Στα κεφάλαια 12-14 η διήγηση της Αποκάλυψης εκτρέπεται από την γραμμική χρονική πρόοδο, για να εξηγήσει τα θέματα και τους εμπλεκομένους στη Μεγάλη Διαμάχη μεταξύ του καλού και του κακού. Η σκηνή ξεκινάει με την δραματική παρουσίαση μιας εγκύου γυναίκας, η οποία συμβολίζει τον εκλεκτό λαό του Θεού (τον Ισραήλ). Η γυναίκα είναι έτοιμη να γεννήσει ένα αρσενικό παιδί, το οποίο συμβολίζει τον Ιησού Χριστό.

Το δράμα συνεχίζεται με την εμφάνιση ενός μεγάλου δράκοντα, ο οποίος συμβολίζει τον Σατανά. Η ιστορία του Σατανά και της πτώσης του εξιστορείται στον Ησαΐας 14 και Ιεζεκιήλ 28 με την μεταφορά του “Βασιλιά της Βαβυλώνας” και του “Βασιλιά της Τύρου”. Κάποτε ο Σατανάς ήταν ο Εωσφόρος, ένας τέλειος και όμορφος άγγελος με την ανώτερη θέση στον ουρανό.

Ο Θεός δεν δημιούργησε ούτε το κακό, ούτε πλάσματα με κακή συμπεριφορά, αλλά δημιούργησε πλάσματα με την ικανότητα δημιουργικά να πραγματοποιούν επιλογές, οι οποίες όμως μπορούν να καταλήξουν σε κακό. Η πτώση του Εωσφόρου άρχισε με συγκρίσεις που τελικά τον οδήγησαν στην υπερηφάνεια. Οι αρχές της επανάστασής του φανερώνονται στο διάλογο του με την Εύα στον Παράδεισο και με τον Ιησού κατά τον πειρασμό στην έρημο.

Ο Σατανάς έπεισε το ένα τρίτο των αγγέλων να τον ακολουθήσουν στην επανάσταση. Ρίχθηκε αυτός από τον ουρανό δυο φορές—αρχικά είχε ακόμα πρόσβαση στις επουράνιες αυλές στις οποίες κατηγόρησε τον Θεό και “τους αδελφούς”, αλλά μετά από την Σταύρωση του Χριστού (που αυτός παρακίνησε) δεν υπήρχε πια θέση στον ουρανό γι’ αυτόν. Τώρα είναι περιορισμένος στον πλανήτη γη.

Τελικά ο Θεός θα δικαιωθεί στην απόφασή Του να δημιουργήσει πλάσματα που έχουν αληθινά ελεύθερη βούληση και την πιθανότητα να αμαρτήσουν. Ωστόσο, στο μεταξύ ακόμα και ο Θεός δεν μπορεί να σταματήσει την θλίψη και τα δεινά που συνοδεύουν την αμαρτία χωρίς είτε να αποσύρει την ανθρώπινη ελευθερία είτε να διαιωνίσει τον κύκλο της αμαρτίας. Τελικά, αφήνοντας την αμαρτία να αποδείξει εντελώς την κακή φύση της σε αντίθεση με την αγάπη, θα μπορέσει ο Θεός να εξαλείψει την αμαρτία και να βεβαιώσει ότι αυτή δεν θα ξαναπαρουσιαστεί ποτέ.

Ο Ιησούς Χριστός είναι το αρσενικό παιδί που γεννήθηκε. Αν και φαινόταν ανήμπορος και ευάλωτος, αυτή η περικοπή μας θυμίζει ότι τελικά θα κυβερνήσει “με σιδερένια ράβδο”, συντρίβοντας τον επαναστάτη κατά της βασιλείας του εχθρού.

Μέχρι τη Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψη του Χριστού ο Σατανάς είχε πρόσβαση στον ουρανό, όπου κατηγορούσε τον Χριστό, τους αγγέλους και τους ανθρώπους που ήθελαν να υπακούν τον Θεό. Αλλά ο Μιχαήλ (που είναι ο Ιησούς Χριστός) μαζί με τους αγγέλους Του έριξαν τον Σατανά και τους αγγέλους του από τον ουρανό, εκθέτοντας αυτόν στο σύμπαν ως ψεύτη και φονιά.

Ο Σατανάς κατηγορεί συνεχώς το λαό του Θεού, επισημαίνοντας της αμαρτίες και τις αποτυχίες του. Ο σκοπός του είναι να αποδείξει ότι οι άνθρωποι του Θεού δεν είναι καθόλου καλλίτεροι από αυτόν, και αν ο Θεός θέλει να τους σώσει, θα πρέπει επίσης να σώσει και τον ίδιο τον Σατανά! Ωστόσο, ο Θεός πέθανε για τους αμαρτωλούς, ώστε αυτοί που πιστεύουν να μπορούν να ζήσουν, και αυτό ακριβώς αποκλείει τον Σατανά.

Οι υποσχέσεις του Θεού είναι για εκείνους που νικάνε το καό και την αμαρτία. “Το αίμα” αναφέρεται στη θυσία του Ιησού στο Σταυρό. Όταν εστιάζουμε στην θυσία αυτή, συντρίβονται οι καρδιές μας και μισούμε την αμαρτία, η οποία σταύρωσε τον Κύριό μας.

Όταν μιλάμε στους άλλους για την σχέση μας με τον Κύριο και προσφέρουμε δοξολογία σε Αυτόν μπροστά στον κόσμο, αυτό μας βοηθάει να αναπτύξουμε μια ισχυρή πίστη, την οποία χρειαζόμαστε, για να νικήσουμε την αμαρτία. Παρόλο που η μαρτυρία μας μπορεί να πρκαλεί χλεύη ή κίνδυνο, ο Θεός θέλει ακόμα να μιλάμε γι’ Αυτόν.

Η έρημος έχει μια μεγάλη ιστορία στην Αγία Γραφή ως μέρος καταφύγιου και προστασίας. Η Εκκλησία που ήταν υπό διωγμό κατά τους πρώτους τρεις αιώνες έγινε η ίδια διώκτης για χάρη του “δράκοντα” (Σατανά), όταν εδραιώθηκε ως επίσημη κρατική θρησκεία. Οι “υπόλοιποι” αναγκάστηκαν να αναζητήσουν καταφύγιο “στην έρημο”, για να διασωθούν.

Οι 1260 ημέρες αποτελούν μια πολύ σημαντική περίοδο, για την οποία γίνεται αναφορά αρκετές φορές στις προφητείες της Αποκάλυψης και του Δανιήλ. Αφορά στην περίοδο της παπικής κυριαρχίας κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, όταν η Ρωμαϊκή Καθολική Εκκλησία χρησιμοποίησε την Ιερά Εξέταση και τους θρησκευτικούς πολέμους, για να κατατρέξει τους αληθινούς Χριστιανούς, οι οποίοι συχνά έπρεπε να τραπούν σε φυγή στην έρημο, για να διασωθούν.

Ο ποταμός νερού συμβολίζει πλήθη ανθρώπων. Καθώς η παράνομη εκκλησία έγινε πιο αποτελεσματική κατά την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση, πραγματοποιήθηκε ταυτόχρονα μια μεγάλη αύξηση του Ευρωπαϊκού πληθυσμού που πίεσε τους πιστούς. Το άνοιγμα της Αμερικής (“η γη”) παρείχε καινούργια μέρη καταφυγίου και έτσι “η γη κατάπιε τον ποταμό” του πληθυσμού.

Ο ιδιαίτερος στόχος της οργής του Σατανά είναι “οι υπόλοιποι από το σπέρμα της γυναίκας”. Ο Σατανάς τους μισεί, επειδή “τηρούν της εντολές του Θεού”, όχι ως τρόπο σωτηρίας, αλλά μάλλον ως αποτέλεσμα της πίστης τους. Ο Σατανάς τους μισεί επίσης, επειδή “έχουν τη μαρτυρία του Ιησού Χριστού” που ορίζεται ως “το πνεύμα της προφητείας”. Αυτό σημαίνει ότι αυτοί, όπως οι προφήτες, ενδυναμώνονται από το Άγιο Πνεύμα, και το χάρισμα της προφητείας ενεργεία ανάμεσά τους.

Ο Ιωάννης είδε ένα θηρίο με επτά κεφάλια και δέκα κέρατα να ανεβαίνει από την θάλασσα. Ήταν ένα πολυσύνθετο θηρίο, το οποίο αποτελείται από μια λεοπάρδαλη, μια αρκούδα, ένα λιοντάρι και δέκα κέρατα. Αυτά τα ζώα ταυτίζονταν με τα ζώα που είδε ο Δανιήλ στο όραμα του Δανιήλ 7, και εκείνο το όραμα με τη σειρά του βασιζόταν στο όραμα του μεταλλικού αγάλματος του Δανιήλ 2. Μια μελέτη αυτών των δυο οραμάτων θα βοηθήσει να ταυτίσουμε το πολύ σημαντικό θηρίο από την θάλασσα.

Το άγαλμα που είδε ο Ναβουχοδονόσορ στο όραμα που περιγράφεται στο Δανιήλ 2 ήταν ένας τεράστιος άνθρωπος φτιαγμένος από διάφορα μέταλλα. Μια σύγκριση με τα παράλληλα οράματα στα κεφ. 7 και 8 δείχνει ότι τα μέταλλα συμβολίζουν τις μεγάλες αυτοκρατορίες που θα υποδουλώνουν το λαό του Θεού από την αρχαία Βαβυλώνα μέχρι το τέλος του κόσμου, όταν ο Θεός θα ιδρύσει την βασιλεία Του.

Ο Δανιήλ είδε στο όραμα τέσσερα ζώα που ανέβηκαν από τη θάλασσα, τα ίδια ζώα που αποτελούν το θηρίο της Αποκάλυψη 13. Τα τέσσερα ζώα συμβολίζουν τις ίδιες αυτοκρατορίες που συμβολίστηκαν από τα τέσσερα μέταλλα της εικόνας του Δανιήλ 2: Η Βαβυλώνα, η Περσία, η Ελλάδα και η παγανιστική Ρώμη. Και το όραμα της μεταλλικής εικόνας και των τεσσάρων ζώων εστιάζουν στο διάδοχο της παγανιστική Ρώμη: τον παπισμό, ο οποίος ήταν μια ένωση της εκκλησίας και του κράτους.

Μια σύγκριση των χαρακτηριστικών του μικρού κέρατος του Δανιήλ 7 με αυτών του θηρίου από τη θάλασσα της Αποκάλυψη 13 δείχνει ότι αυτά ταυτίζονται—είναι και τα δυο ο παπισμός του Μεσαίωνα.

Αφού το θηρίο από τη θάλασσα ταυτίζεται με το Μικρό Κέρας, μπορούμε να μάθουμε το στόχο του μελετώντας το Δανιήλ 7. Εκτός του να κατατρέχει τους αγίους, θα προσπάθησει να αλλάξει το νόμο του Θεού.

Το θηρίο από τη θάλασσα αποτελεί μια σύνθεση των τεσσάρων θηρίων του Δανιήλ 7. Σε αυτό το όραμα η λεοπάρδαλη είχε τέσσαρα κεφάλια, καθένα από τα άλλα θηρία είχε ένα κεφάλι και το τέταρτο θηρίο είχε δέκα κέρατα. Όλα μαζί αποτελούν τα επτά κεφάλια και τα δέκα κέρατα του θηρίου. Τα θηρία του Δανιήλ συμβόλιζαν τις αυτοκρατορίες, που σημαίνει ότι μπορούμε να προσδιορίσουμε τα χαρακτηριστικά του θηρίου μελετώντας τα χαρακτηριστικά των αυτοκρατοριών. Τα πρώτα τέσσερα κεφάλια είναι της λεοπάρδαλης, η οποία συμβόλιζε τα ελληνιστικά βασίλεια στο Δανιήλ 7. Τα κύρια χαρακτηριστικά τους ήταν η πολυθεΐα, η Ελληνική φιλοσοφία, την πολιτισμική διείσδυση και την ένωση της θρησκείας και του κράτους. Αυτά συμπεριλαμβάνονται επίσης στα χαρακτηριστικά του παπισμού του Μεσαίωνα.

Το θηρίο από τη θάλασσα είχε πόδια σαν αρκούδα. Σε Δανιήλ 7 η αρκούδα συμβολίζει την Περσική Αυτοκρατορία. Το κύριο χαρακτηριστικό ήταν η πολύ οργανωμένη διοίκηση και οι αναλλοίωτοι νόμοι της, χαρακτηριστικά επίσης της Ρωμαϊκής Εκκλησίας.

Το θηρίο από την θάλασσα είχε “στόμα λιονταριού”. Το λιοντάρι συμβόλιζε την Βαβυλωνιακή Αυτοκρατορία, η οποία χαρακτηριζόταν από μαγικές λειτουργίες και αντικείμενα. Αυτό μοιάζει με τα μυστήρια, τις λειτουργίες και τα θαυματουργά λείψανα της Ρωμαϊκής Καθολικής θρησκείας.

Τα δέκα κέρατα του θηρίου από την θάλασσα παραλληλίζονται με τα δέκα κέρατα του τέταρτου θηρίου του Δανιήλ 7, το οποίο συμβολίζει την Ρώμη. Τα κέρατα συμβολίζουν τις στρατιωτικές δυνάμεις των Ευρωπαϊκών χώρων που επέβαλλαν το πρόγραμμα της Ρωμαϊκής Εκκλησίας.

Η προφητεία δείχνει ότι το θηρίο από τη θάλασσα θα υποστεί μια “θανατηφόρα πληγή”. Η Ρωμαϊκή Εκκλησία μάζεψε Ευρωπαίους στρατιωτικούς συμμάχους από τον έκτο αιώνα και έφτασε στο απόγειο της δύναμής της στον Μεσαίωνα, αλλά μετά άρχισε να χάνει βαθμιαία την επιρροή, ιδιαίτερα από την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση και εντεύθεν. Αυτό άνοιξε τον δρόμο για την θανατηφόρα πληγή που επήλθε στην Ρωμαϊκή Εκκλησία κατά την Γαλλική Επανάσταση.

Η Γαλλία ήταν ένας βασικός υποστηρικτής του παπισμού, αλλά κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης ο λαός της Γαλλίας στράφηκε εναντίον της Εκκλησίας. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης έστειλε τον Γαλλικό στρατό στην Ιταλία και συνέλαβε τον Πάπα στα 1798, ένα γεγονός που ήταν η επιτομή της “θανατηφόρας πληγής”, την οποία υπέστη ο παπισμός κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης και στα χρόνια μετά.

“Η θανατηφόρα πληγή θεραπεύτηκε”. Η Καθολική Εκκλησία ανέκτησε την πολιτική της δύναμη κατά τη διάρκεια του 19ου και του 20ου αιώνα. Το γεγονός ότι η πληγή θεραπεύτηκε αποδείχτηκε με εντυπωσιακό τρόπο με “την ιερά συμμαχία” των Η.Π.Α. και του Πάπα, η οποία γκρέμισε τον κομμουνισμό, πρώτα στην Πολωνία και μετά σε όλο το κομμουνιστικό κόσμο.

Ο Ιωάννης είδε ένα δεύτερο θηρίο να ανεβαίνει “από τη γη”, το οποίο πρώτα φαίνεται αβλαβές σαν αρνί, αλλά αναγκάζει όλο τον κόσμο να λατρεύουν το θηρίο από τη θάλασσα. Μια μελέτη του χρόνου και της τοποθεσία της προέλευσης του δείχνει ότι το θηρίο από τη γη συμβολίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Το θηρίο από τη γη (οι ΗΠΑ) έχει δυο κέρατα σαν αρνί, τα οποία συμβολίζουν τη δημοκρατική πολιτική ηγεσία της Αμερικής και τον Αμερικανικό Χριστιανισμό. Οι Χριστιανοί ηγέτες θα επηρεάσουν το κράτος να ψηφίσει νόμους, οι οποίοι θα υποστηρίζουν το παπικό πρόγραμμα, δηλαδή, να επιβάλουν τις αλλαγές του νόμου του Θεού που εισήχθησαν από την παπική εκκλησία στο Μεσαίωνα.

Το θηρίο από τη γη θα κάνει απατηλά θαύματα (“φωτιά από τον ουρανό”), τα οποία θα πείσουν το πλήθος να φτιάξουν “μια εικόνα στο θηρίο”.

Το θηρίο από τη γη (οι ΗΠΑ) θα κάνει μια εικόνα (ομοιότητα) του θηρίου από τη θάλασσα (του παπισμού), η οποία θα είναι μια καταπιεστική ένωση της εκκλησίας και του κράτους που θα επιβάλει μια ψεύτικη λατρεία. Στρατιωτική δύναμη θα χρησιμοποιηθεί σε παγκόσμιο επίπεδο, για να κατατρέξει όλους αυτούς που θα αρνηθούν να συμμετάσχουν.

Η Αμερικάνικη συμμαχία της εκκλησίας και του κράτους θα αναγκάσει όλον τον κόσμο να λάβει το “Χάραγμα του Θηρίου”. Αυτό το χάραγμα είναι στο χέρι και στο μέτωπο, μια αναφορά στο διάταγμα στα παιδιά του Ισραήλ στο Δευτερονόμιο 11 να δένουν της εντολές στο χέρι (πράξεις) και στο μέτωπο (σκέψεις) τους. Το κεφ. Έξοδος 13 δείχνει ότι η γιορτή της επετείου ήταν επίσης ένα σημείο στο χέρι και στο μέτωπο. Αυτά τα δυο εδάφια υπονοούν ότι το ψεύτικο Σάββατο του θηρίου θα είναι το χάραγμα, όταν πραγματοποιηθεί η εικόνα του θηρίου.

Η λέξη “χάραγμα” βρίσκεται μόνο σε ένα άλλο εδάφιο στην Αγία Γραφή, στις Πράξεις 17, όπου περιγράφεται ως “επινόηση ανθρώπου”. Παρομοίως, το κίβδηλο Σάββατο είναι μια γιορτή που προήλθε από το μυαλό του ανθρώπου, όχι από την αποκάλυψη του Θεού. Η Καθολική Εκκλησία παραδέχεται ότι άλλαξε το Σάββατο στην Κυριακή. Ο Σατανάς μισεί το Σάββατο, επειδή είναι σύμβολο της δημιουργίας και της λύτρωσης.

Στο κεφ. 11 και στο παράρτημα 9 είδαμε ότι η Αιώνια Διαθήκη έχει τέσσερα στοιχεία: την υπόσχεση του Θεού πως θα καταστήσει τον λαό του μια ευλογία στον κόσμο, τον νόμο, τον οποίο ο Θεός περιμένει από μας να υπακούμε, το σχέδιο της σωτηρίας, το οποίο παρέχει συγχώρηση, αν παραβιάσουμε τον νόμο, και το σημείο της διαθήκης. Το Σάββατο είναι κεντρικό σε καθένα από αυτά τα στοιχεία, και γι’ αυτό ο Σατανάς του επιτίθεται. Στο τέλος του κόσμου το ψεύτικο Σάββατο θα αποτελεί το Χάραγμα του Θηρίου.

Και το χάραγμα και ο αριθμός του θηρίου συσχετίζονταν με το όνομα του θηρίου. Στο Κεφ. 9 το όνομα του θηρίου ορίστηκε ως Απολλύων (ο καταστροφέας), ένα όνομα που τονίζει την αντίθεση με τον Δημιουργό. Ο αριθμός του θηρίου, 666, “είναι αριθμός ανθρώπου”, ο οποίος συμβολίζει την ανυπακοή και τη σκόπιμη ανεξαρτησία του ανθρώπου από τον δημιουργό του. Ο τέλειος αριθμός της ολοκλήρωσης του Θεού είναι 7, και έτσι το 666 δίνει τριπλή έμφαση στη επαναστατική άρνηση του ανθρώπου να μπει μέσα στη ανάπαυση του Θεού, δηλ., το Σάββατο. Συνεπώς ο αριθμός του θηρίου είναι στενά συνδεδεμένος με το χάραγμα του θηρίου, και τα δυο δείχνουν καταφρόνια για τον Δημιουργό.

Ο Σολομώντας μάζεψε 666 τάλαντα χρυσάφι κάθε χρόνο, ένα σύμβολο της ανυπακοής του προς τη σαφή οδηγία του Θεού.

Το χιαστό σχήμα της Αποκάλυψης δείχνει ότι το κεφ. 14 αποτελεί την κορύφωση του δεύτερου μέρους του βιβλίου της Αποκάλυψης. Το γενικό θέμα του δεύτερου μέρους είναι η νίκη του Θεού κατά της αμαρτίας και του Σατανά. Ο Ιησούς είναι ο νικητής και οι 144.000 παρέχουν μια εικόνα του χαρακτήρα Του στον κόσμο.

Οι 144.000 έχουν το όνομα του Θεού του Πατέρα γραμμένα στα μέτωπα. Το όνομα του Θεού αναφέρεται στον χαρακτήρα Του και την παρουσία του, τα οποία αποκαλύπτονταν από τους 144.000 στον κόσμο γύρω τους που δεν γνωρίζει τον Θεό.

Οι 144.000 είναι οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι του Θεού στον έσχατο καιρό. Είναι “παρθένοι”, δηλ. δεν έχουν μαγαριστεί από την εκφαυλιστική πνευματική επιρροή της Βαβυλώνας. Είναι τόσο αρμονικά ενωμένοι με τον Ιησού Χριστό, ώστε πνευματικά τον “ακολουθούν όπου κι αν πάει”. Είναι “απαρχή στον Θεό”, ένα δείγμα της μεγάλης σοδειάς εκείνων αυτών που θα σωθούν. Πνευματικά είναι “μπροστά στο θρόνο”, και οι καρδιές τους στον ουρανό, καθώς ακόμα υφίστανται διωγμούς κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Θλίψης.

Οι 144.000 μεταδίδουν τα τελευταία μηνύματα στον κόσμο, τα οποία απεικονίζονταν να προέρχονται από τρεις αγγέλους. Το μήνυμα του πρώτου αγγέλου αρχίζει τονίζοντας το “αιώνιο ευαγγέλιο”, δηλ. τα καλά νέα σχετικά με όλα όσα έκανε ο Ιησούς, για να μας σώσει.

Το μήνυμα του πρώτου αγγέλου αρχίζει τονίζοντας το ευαγγέλιο, επειδή το ευαγγέλιο είναι ο στόχος των λυσσαλέων επιθέσεων του θηρίου. Στο βιβλίο του Δανιήλ αυτές οι επιθέσεις εναντίον του ευαγγελίου παρουσιάζονται ως επίθεση κατά “της παντοτινής θυσίας”. Αυτή αναφέρεται στις καθημερινές τελετές στο αρχαίο Εβραϊκό αγιαστήριο, οι οποίες συμβόλιζαν το έργο του Θεού για την σωτηρία των αμαρτωλών.

Το μήνυμα του πρώτου αγγέλου συνεχίζει, λέγοντας: “Φοβηθείτε τον Θεό, και δώστε δόξα σ’ αυτόν”. Για εκείνους που πιστεύουν, ο φόβος Θεού δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος φοβάται τον Θεό, αλλά μάλλον αναγνωρίζει τη δική του αμαρτωλότητα και γι’ αυτό φοβάται να διευθύνει τη δική του ζωή.

Το μήνυμα του πρώτου αγγέλου αναγγέλλει ότι η ώρα της έναρξης της κρίσης έχει ήδη φτάσει. Η κρίση διακρίνεται από μερικές φάσεις· η φάση που αναγγέλλεται εδώ είναι η διερευνητική κρίση, η οποία λαμβάνει χώρα στον ουρανό πριν από την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Σε αυτή την φάση της κρίσης τα αόρατα όντα του σύμπαντος εξετάζουν τις ζωές των υποψήφιων της αιώνιας ζωής, για να προσδιορίσουν αν είναι άξιοι.

Το μήνυμα του πρώτου αγγέλου τονίζει ότι “ήρθε η ώρα της κρίσης”. Το κλειδί, για να καταλάβουμε πότε ξεκινάει η κρίση βρίσκεται στα οράματα του Δανιήλ 7, 8 και 9. Το όραμα του Δανιήλ 7 δείχνει ότι η διερευνητική κρίση θα ξεκινήσει μετά από τα 1260 χρόνια της παπικής κυριαρχίας. Ακόμα πιο συγκεκριμένα, το όραμα των 2300 ημερονυκτίων στο Δανιήλ 8 προείπε τον καθαρισμό του αγιαστήριο, που ταυτίζεται με την διερευνητική κρίση. Ο άγγελος Γαβριήλ άρχισε να εξηγεί το όραμα στο κεφ. 8 και επέστρεψε μετά (στο κεφ. 9), για να εξηγήσει την χρονολογία των 2300 προφητικών ημερών (χρόνων), τα οποία ο Δανιήλ δεν είχε καταλάβει. Ο Γαβριήλ χρησιμοποίησε την προφητεία των 70 προφητικών εβδομάδων για να επισημαίνει την αρχή των 2300 χρόνων. Ο υπολογισμός δείχνει ότι ο καθαρισμός του αγιαστηρίου (η κρίση) άρχισε στα 1844 μ. Χ.

Η κρίση δεν πραγματοποιείται για χάρη του Θεού, αφού ξέρει κιόλας ποιος άνθρωπος πιστεύει και είναι άξιος για αιώνια ζωή. Η κρίση γίνεται για χάρη των υπόλοιπων πλασμάτων του σύμπαντος, τα οποία θα έχουν μια ευκαιρία να επιβεβαιώσουν την απόφαση του Θεού να χορηγήσει αιώνια ζωή στους πιστούς. Από την άλλη πλευρά, ο Θεός ο Ίδιος έχει κατηγορηθεί, και υποτάσσεται στην κρίση των πλασμάτων Του.

Το μήνυμα του πρώτου αγγέλου συνεχίζει με μια διαταγή προς τον κόσμο να προσκυνήσει τον Δημιουργό. Το μήνυμα αναφέρεται στην εντολή του Σαββάτου της Εξόδου 20, που είναι βαρυσήμαντο, δεδομένου ότι στο κεφ. 13 είδαμε πως το ψεύτικο Σάββατο ταυτίζεται με το χάραγμα του θηρίου και η άρνηση της τίμησης του Σαββάτου θα είναι ο αριθμός του θηρίου.

Και το κεφ. 13 και το 14 αναφέρουν το Σάββατο ως κεντρικό θέμα, δείχνοντας ότι το Σάββατο θα γίνει σημείο αντιπαράθεσης στο τέλος του κόσμου. Πολλοί Χριστιανοί ισχυρίζονταν ότι ο Ιησούς άλλαξε την ημέρα λατρείας, συναντώντας τους μαθητές Του την Κυριακή μετά από την ανάσταση Του. Αλλά μια προσεκτική μελέτη δείχνει ότι δεν είναι έτσι· οι συναθροίσεις την Κυριακή δεν ήταν για λατρεία, αλλά μάλλον αποτελούσαν ευκαιρίες για εργασία που γίνεται για χατίρι των άπιστων.

Ο δεύτερος άγγελος αναγγέλλει: Έπεσε, έπεσε η Βαβυλώνα”. Η “Βαβυλώνα αναφέρεται στη διεφθαρμένη Χριστιανική εκκλησία, η οποία πολύ νωρίς στην ιστορία της άρχισε να εκπίπτει από την πρώτη αγνότητα, και κατά τη διάρκεια των αιώνων συνέχισε να ενσωματώνει ψεύτικα δόγματα και ειδωλολατρικές πρακτικές. Το δεύτερο μήνυμα θα φτάσει στην κορύφωσή του στο κεφ. 18 με το κάλεσμα “Βγείτε έξω απ’ αυτή, ο λαός μου”.

Το μήνυμα του τρίτου αγγέλου προσφέρει μια τρομερή προειδοποίηση κατά της λατρείας του θηρίου και της αποδοχής του χαράγματος ή του αριθμού του. Αυτή δεν είναι μια κακόβουλη απειλή με σκοπό να καθορίσει εξαναγκαστικά τη συμπεριφορά του κόσμου, αλλά μάλλον αποτελεί την τελευταία προειδοποίηση για φυγή από την καταστροφή, η οποία είναι έμφυτη στο αμαρτωλό σύστημα του θηρίου.

Το μήνυμα του τρίτου αγγέλου τελειώνει με την εικόνα “των αγίων... που φυλάττουν τις εντολές του Θεού και την πίστη του Ιησού”. Οι δύσκολες συνθήκες της Μεγάλης Θλίψης θα απαιτήσουν πίστη σαν αυτή που είχε ο Χριστός κατά την ενσάρκωσή Του. Αυτή η πίστη είναι δώρο προς εκείνους που την επιζητούν, και έχει ως αποτέλεσμα την τήρηση των εντολών.

Μερικά εδάφια δείχνουν ότι πιθανόν θα υπάρχουν μάρτυρες που θα θυσιαστούν στην πρώτη φάση της Μεγάλης Θλίψης, πριν από το Κλείσιμο της Θύρας της Χάριτος. Ωστόσο, αν αυτό γίνει, θα είναι γι’ αυτούς διάσωση από την σφοδρότητα εκείνης της περιόδου και μια αιώνια ευλογία γι’ αυτούς στην Βασιλεία του Θεού.

Το τελικό αποτέλεσμα των κλιμακούμενων εκδηλώσεων των δυο συστημάτων (του Σατανά και του Θεού) είναι οι δυο θερισμοί. Η σύναξη των πιστών στη Βασιλεία του Θεού στη Δευτέρα Παρουσία συγκρίνεται με τον θερισμό σιταριού. Η καταστροφή των ασεβών, και στη Δευτέρα Παρουσία και στην δεύτερη ανάσταση μετά από την χιλιετία συγκρίνεται με το ποδοπάτημα των σταφυλιών.

Η προσοχή εστιάζεται στα κεφάλαια 12-14 με δυο λογοτεχνικές μεταφορές, οι οποίες αποτελούν την κορύφωση του χιαστού σχήματος, και τοποθετούνται επίσης σε ένα διπλό inclusio. Ένα inclusio αποτελεί λέξεις ή φράσεις στις δυο άκρες ενός κειμένου, για να τονίσει την σημασία του. Το κεφάλαιο 15 ξεκινάει ένα καινούργιο τμήμα συνεχίζοντας από το σημείο του χρονοδιαγράμματος, όπου είχε σταματήσει στο κεφάλαιο 11, δηλ. στο άνοιγμα του ναού στον ουρανό.

Ο θυμός του Θεού είναι σύμφωνος με το χαρακτήρα αγάπης Του· είναι η δράση, την οποία πρέπει να αναλάβει εναντίον των ανθρώπων, για να αποτρέψει την αμαρτία. Πραγματικά ο θυμός του είναι μια ευλογία για εκείνους, οι οποίοι είναι αδιόρθωτα αμεταμέλητοι, επειδή τους εμποδίζει να συσσωρεύσουν ακόμα περισσότερη αμαρτία και ενοχή.

Η οργή του Θεού έχει έναν αριθμό σκοπών. Προστατεύει τα παιδιά Του από τους εχθρούς τους. Σωφρονίζει τα παιδιά του, για να μετανοήσουν. Μερικές φορές τα παιδιά Του νομίζουν ότι η σιωπή Του μέσα στην θλίψη τους αποτελεί σημάδι της οργής Του.

Ο κύριος σκοπός της οργής είναι να θέσει τέρμα στην αμαρτία, όχι να εκδικηθεί τους εχθρούς, και ουσιαστικά αποτελεί ένα τρόπο, για να απελευθερωθεί το σύμπαν από την οδύνη και τα δεινά που προκαλεί η αμαρτία. Ωστόσο, αφού ο Θεός δεν θέλει να χαθεί κανένας, θα κάνει τα πάντα, για να φέρει τους αμαρτωλούς σε μετάνοια. Για αυτόν τον λόγο, πριν από το τέλος του κόσμου και τον χείμαρρο της οργής ο Θεός θα στείλει τα τελευταία ισχυρά μηνύματα που αποτελούν τα κύρια θέματα των κεφαλαίων 10-14.

Τα παιδιά του Θεού απεικονίζονταν στο κεφ. 15 επάνω στη γυάλινη θάλασσα στον ουρανό, αν και βρίσκονται ακόμα πάνω στη γη μέσα στην μεγάλη θλίψη, να γιορτάζουν την νίκη τους κατά του θηρίου και να υμνούν την ωδή του Μωυσή και του Αρνίου.

Η αληθινή λατρεία σε αντίθεση με την ψεύτικη λατρεία αποτελεί ένα από τα κύρια θέματα της Αποκάλυψης. Τα χαρακτηριστικά της ψεύτικης λατρείας απεικονίζονται από την λατρεία που απαίτησε ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορας. Η ψεύτικη συμπεριλαμβάνει και την ανυπακοή και την στέρηση μιας προσωπικής σχέσης με τον Θεό. Έχει την βάση της σε μια συναισθηματική εμπειρία αποφεύγει τις αναφορές στην αμαρτία και εμπεριέχει υποκείμενες απειλές.

Τα χαρακτηριστικά της αληθινής λατρείας έρχονται σε αντίθεση με όσα είδαμε στην ψεύτικη λατρεία του Ναβουχοδονόσορ. Η αληθινή λατρεία επικεντρώνεται στον Θεό και πηγάζει από μια προσωπική σχέση αγάπης και εμπιστοσύνης. Δεν εστιάζει στους αγίους, στους αγγέλους ή στα λείψανα. Οι προσευχές και η μουσική θα πρέπει να εκφράζουν τον έπαινο και τη λατρεία προς τον Θεό και τον Χριστό, αντί να είναι επαναλαμβανόμενες παρακλήσεις ή τυποποιημένες λειτουργίες, οι οποίες εστιάζουν στο εγώ και στην αμαρτία μου.

Η λατρεία στον ουρανό επαινεί τον Θεό για τα αιώνια γνωρίσματά Του. Διαμέσου της πίστης και του Πνεύματος ο πιστός ανεβαίνει στο ουράνιο βασίλειο. Το σωστό δόγμα αποτελεί μια δήλωση της αλήθειας σχετικά με τον Θεό, και διασφαλίζει ότι λατρεύουμε τον Θεό της Αγίας Γραφής παρά έναν ανθρώπινο ή σατανικό κίβδηλο θεό.

Η φράση “ο ναός της σκηνής του μαρτυρίου” αναφέρεται στο νόμο του Θεού. Το βιβλίο της Αποκάλυψης έχει πολλά να πει για τα μεγάλα θέματα του Χριστιανισμού, όπως η αγάπη, η χάρη και η πίστη, αλλά δίνει επίσης αξιοσημείωτη έμφαση στο νόμο. Ωστόσο, η Αποκάλυψη δεν είναι ένα νομικίστικο βιβλίο, παρόλη την εστίαση της στο νόμο.

Το Βιβλίο της Αποκάλυψης δίνει καίρια έμφαση στο νόμο του Θεού, επειδή το κεντρικό θέμα της Αποκάλυψης είναι η Μεγάλη Διαμάχη. Η καρδιά της διαμάχης είναι η προσπάθεια του Σατανά να ανατρέψει τον νόμο και να εγκαταστήσει τον εαυτό του στην θέση του Θεού. Κανένας δεν θα σωθεί από την τήρηση του νόμου, αλλά επειδή και στον κόσμο και στην Εκκλησία υπάρχει αμαρτία, ο νόμος είναι απαραίτητος, για να καταδικάζει την αμαρτία και να οδηγήσει τον αμαρτωλό στον Χριστό.

Ο ναός στον ουρανό ανοίγεται, και καπνός γεμίζει τον ναό, ώστε να μη μπει μέσα κανένας. Αυτό συμβολίζει το τέλος της μεσιτείας του Χριστού για τους ανθρώπους. Οι επτά τελευταίες πληγές θα εξαπολυθούν, για να προστατεύουν τα παιδιά του Θεού, και αποτελούν προετοιμασία για την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.

Μολονότι υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ των πληγών των σαλπίγγων και των επτά τελευταίων πληγών, οι προφανείς διαφορές δείχνουν ότι αυτά αποτελούν διαφορετικά γεγονότα. Οι τελευταίες πληγές βλάπτουν τους ανθρώπους από την αρχή, είναι παγκόσμιες και όχι περιορισμένες, και λαμβάνουν χώρα μετά από το Χάραγμα και τον Αριθμό του Θηρίου και μετά από το Κλείσιμο της Θύρας της Χάριτος. Προέρχονται από τον Θεό παρά από τον Σατανά.

Οι τελευταίες πληγές αποτελούν την πληρότητα της οργής του Θεού, και ο σκοπός τους είναι να προστατεύσουν τα παιδιά του Θεού από τους εχθρούς που επιδιώκουν να τα θανατώσουν. Μολονότι οι πληγές είναι τρομακτικές, επιφέρουν λιγότερη τιμωρία από αυτή που αξίζουν οι αμετανόητα αμαρτωλοί.

Η τέταρτη και πέμπτη πληγή θα επηρεάσουν τον ήλιο, κάνοντας τον πρώτα πολύ καυτό και μετά σκοτεινό. Αυτό είναι ειρωνικό, επειδή η λατρεία του βαβυλωνιακού συστήματος αποτελεί μια συνέχεια της αρχαίας λατρείας του ηλίου, η οποία είναι στην ουσία η λατρεία του δημιουργήματος, παρά του Δημιουργού.

Το ψεύτικο θρησκευτικό σύστημα της Βαβυλώνας υποστηρίζεται από τις ανθρώπινες μάζες σε όλο τον κόσμο, που συμβολίζονται από τον ποταμό Ευφράτη. Αλλά οι τελευταίες πληγές θα τους αποδείξουν ότι βρίσκονταν σε λάθος στρατόπεδο, και η υποστήριξη προς την Βαβυλώνα θα “ξεραθεί” (σταματήσει). Τότε θα έρθουν ο Ιησούς και οι στρατιές του ουρανού (οι βασιλιάδες από ανατολάς του ήλιου).

Ο Σατανάς θα κάνει μια τελευταία προσπάθεια να ανατρέψει το σχέδιο του Θεού, δημιουργώντας μια ανίερη τριάδα, η οποία αποτελείται από τον δράκοντα, δηλ. τον Σατανά, που είναι η αθέατη δύναμη πίσω από τις παγανιστικές και πνευματιστικές θρησκείες, μαζί με το θηρίο (τον αντίχριστο) και τον ψευδοπροφήτη, ο οποίος θα είναι ένας θρησκευτικός ηγέτης που θα επιτελέσει θαύματα. Δαίμονες θα εξαπολυθούν στους “βασιλιάδες της γης” και θα είναι πανταχού παρόντες, όπως τα βατράχια στις πληγές του Αίγυπτο.

Ο Σατανάς και οι εκτελεστές του θα έχουν την άδεια να κάνουν αδιάψευστα θαύματα, μέσω των οποίων θα πλανήσουν όλους όσους αρνιούνταν να αρνηθούν τις αμαρτίες τους. Ο λαός του Θεού επίσης θα εκτελεί θαύματα, αλλά αφού μεγάλα θαύματα έχουν εκτελεστεί και θα συνεχίσουν να εκτελούνται με τη δύναμη του Σατανά, τα θαύματα δεν αποτελούν έγκυρο σημάδι-απόδειξη της παρουσίας και των ενεργειών του Θεού.

Η Μεγάλη Θλίψη θα είναι ένα εξουθενωτικό δεινοπάθημα για τον λαό του Θεού, και πολλοί θα μπουν στον πειρασμό να εγκαταλείψουν την πίστη τους. Ο Ιησούς τους προειδοποιεί να αντέξουν μέχρι Αυτός να επιστρέψει.

Η Μάχη του Αρμαγεδδών αποτελεί την αποκορύφωση και την τελευταία απελπισμένη προσπάθεια της εκστρατείας του Σατανά να ανατρέψει το “κράτος” του Θεού και να νικήσει τον λαό του. Αυτό το τμήμα ανασκοπεί την Μεγάλη Διαμάχη από την Σταύρωση του Χριστού μέχρι τη Μεγάλη Θλίψη και την Δευτέρα Παρουσία. Η Μεγάλη Θλίψη μπορεί να διαχωριστεί σε δυο φάσεις. Η Μάχη του Αρμαγεδδών λαμβάνει χώρα στη δεύτερη φάση. Το κεφάλαιο 16 αναφέρει την συγκέντρωση του στρατού του Σατανά, ωστόσο η πραγματική μάχη περιγράφεται στο κεφ. 19 και λαμβάνει χώρα κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.

Η λέξη “Αρμαγεδδών” σημαίνει βουνό του Μεγιδδώ. Υπάρχουν τρία βουνά στην περιοχή του Μεγιδδώ, και κάθε ένα συσχετίζεται με μια σημαντική μάχη και νίκη. Οι νίκες της Δεβόρρα, του Γεδεών και του Ηλία δείχνουν τα χαρακτηριστικά του λαού του Θεού, καθώς αντιμετωπίζει τους εχθρούς του στο τέλος του κόσμου.

Ο Σατανάς είναι “ο άρχοντας της εξουσίας του αέρα”, και η έβδομη πληγή, η οποία θα εξαπολυθεί στον αέρα, θα συντρίψει την αόρατη βασιλεία του Σατανά, μαζί με την επίγεια εμφάνιση της Βαβυλώνας. Τα επόμενα τρία κεφάλαια αποτελούν μια επεξήγηση της κρίσης της Βαβυλώνας.

Ένας άγγελος ήρθε στον Ιωάννη για να του δείξει τις λεπτομέρειες της ανατροπής της Βαβυλώνας, η οποία (ανατροπή) αναγγέλθηκε στο τέλος του κεφ. 16. Η Βαβυλώνα αποτελεί ένα σύστημα ψεύτικης θρησκείας, το οποίο πολέμησε εναντίον του λαού του Θεού για πολλούς αιώνες, και ο Ιωάννης είδε την τελευταία εμφάνισή της. Μια μελέτη της ιστορίας της Βαβυλώνας αποκαλύπτει τα χαρακτηριστικά της.

Η Βαβυλώνα ιδρύθηκε από τον Νεβρώδ στο θεμέλιο της δυσπιστία προς τον Θεό, της ανυπακοή προς τις εντολές Του και της επιθυμίας για αυτο-ανάδειξη. Κατά τους αιώνες η Βαβυλώνα αποτελούσε έναν εχθρό και μια πηγή πειρασμού για τον λαό του Θεού. Η Νέα Βαβυλωνιακή Αυτοκρατορία κατέστρεψε με θηριωδία την Ιερουσαλήμ και το αγιαστήριο, και οδήγησε τους Ισραηλίτες στην αιχμαλωσία. Η Βαβυλωνιακή Αυτοκρατορία νικήθηκε από τους Πέρσες και η πόλη κατόπιν καταστράφηκε από τον Μεγάλο Αλέξανδρο, αλλά πνευματικά η Βαβυλώνα συνέχισε να ευδοκιμεί.

Μετά από την ήττα της Βαβυλώνας από τους Πέρσες η Βαβυλωνιακή μυστηριακή θρησκεία βρήκε μια καινούργια κατοικία στην Πέργαμο, και από εκεί η έδρα της μετατοπίσθηκε στη Ρώμη, στην οποία ο αυτοκράτορας είχε τον τίτλο “PontifexMaximus”. Αυτός ο τίτλος διατηρήθηκε από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο, όταν κατέστησε τον Χριστιανισμό επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας.

Ο παγανιστικός τίτλος Pontifex Maximus μεταφέρθηκε από τον αυτοκράτορα στον Πάπα. Καθώς ο παγανισμός εξαφανίστηκε ως θρησκευτικό σύστημα από την Ρώμη κατά τον τέταρτο και πέμπτο αιώνα, εμφανίστηκε στη Ρωμαϊκή Εκκλησία. Υπάρχει μια σαφής σχέση μεταξύ της πόρνης-θηρίου της Αποκάλυψη 17 και του θηρίου από τη θάλασσα της Αποκάλυψη 13· το δεύτερο αποδείχθηκε φανερά πως ταυτιζόταν το Μεσαιωνικό παπισμό.

Η λίστα των τίτλων στο κεφάλι της πόρνης παρέχει περισσότερες αποδείξεις ότι η πόρνη-θηρίο σχετίζεται στενά με την Ρωμαϊκή Καθολική Εκκλησία. Παρόλο που δεν συμπεριφέρεται όπως έκανε κατά τον Μεσαίωνα, όλα τα δόγματα, τα οποία διατυπώθηκαν τότε, ισχύουν ακόμα και θα φανερωθούν από τη Βαβυλώνα, το παγκόσμιο ψεύτικο θρησκευτικό σύστημα του έσχατου καιρού.

“Και είδα τη γυναίκα που μεθούσε από το αίμα των αγίων, και από το αίμα των μαρτύρων του Ιησού. Και βλέποντάς την, θαύμασα με μεγάλο θαυμασμό” Αποκάλυψη 17:6.

Τα επτά κεφάλια του κόκκινου θηρίου ταυτίζονται με τα επτά βουνά στα οποία κάθεται η πόρνη, και τα οποία φανερά υποδεικνύουν τη Ρώμη. Συσχετίζονται επίσης με μια σειρά επτά βασιλιάδων, τους οποίους θα ακολουθήσει ο αντίχριστος. Η ταυτότητα αυτών των βασιλιάδων αποτελεί σημείο διαφωνίας· εδώ θα συζητηθεί με συντομία, ενώ θα εξεταστεί πιο διεξοδικά στο παράρτημα 7.

Τα δέκα κέρατα συμβολίζουν μια συμμαχία εθνών, όμοια με την Ευρωπαϊκή συμμαχία της Ιερής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που συμβολίστηκε από τα δέκα κέρατα του οράματος του Δανιήλ 7. Καθώς το πλήθος ανθρώπων θα απογοητευτεί και θα στραφεί εναντίον των θρησκευτικών ηγετών (πόρνη), ο αντίχριστος θα εναντιωθεί στην πόρνη και θα πείσει τις πολιτικές δυνάμεις (τα δέκα κέρατα) να επιτεθούν σε αυτήν, καθώς ταυτόχρονα θα οργανώνεται, για να πολεμήσει κατά τον Ιησού και τον λαό Του.

Το μήνυμα “Έπεσε η Βαβυλώνα” που αναγγέλθηκε στο κεφ. 14 επαναλαμβάνεται εδώ με μεγάλη εξουσία και δόξα. Εξαιτίας της στενής σχέσης μεταξύ της Βαβυλώνας και της Ρωμαϊκής Καθολικής Εκκλησίας του Μεσαίωνα, είναι απαραίτητο να εξετάσουμε τα δόγματά της που την οδήγησαν στην κατάσταση πτώσης στην οποία βρίσκεται.

Καθολικά έθιμα όπως οι εορτές, οι θρησκευτικές πομπές κ. ά. δεν βρίσκουν στήριξη στην Αγία Γραφή, αλλά ήταν συνηθισμένα στις παγανιστικές θρησκείες.

Ψεύτικα δόγματα, όπως η αθανασία της ψυχής και η δυνατότητά της να αισθάνεται ακόμα και μετά το θάνατο, έχουν οδηγήσει σε μια διεστραμμένη εικόνα του Θεού, και σε παγανιστικές πρακτικές, όπως η λατρεία των αγίων, οι προσευχές και προσφορές για τους νεκρούς.

Η Καθολική Εκκλησία έχει ιερείς, επειδή θεωρεί ότι η θεία λειτουργία αποτελεί μια ανανέωση της θυσίας του Χριστού, και μια θυσία πρέπει να προσφέρεται από έναν ιερέα. Ωστόσο, ο Ιησούς Χριστούς “πρόσφερε μια θυσία υπέρ των αμαρτιών... για πάντα”. Αυτός είναι ο μεγάλος Αρχιερέας μας, ο οποίος μεσιτεύει τη δική Του θυσία, και όλοι οι πιστοί εν Χριστώ είναι ιερείς σε αυτούς που βρίσκονται γύρω τους. Η αγαμία των ιερέων δεν υποστηρίζεται από την Αγία Γραφή, αλλά αντίθετα έχει οδηγήσει σε ανηθικότητα και κακοποίηση. Ο Πέτρος δεν δέχθηκε μεταχείριση πάπα στην Αγία Γραφή, ούτε βέβαια υπάρχει μια αλυσίδα συνεχούς αποστολικής διαδοχής από τον Πέτρο και μετά, επειδή κάποιοι πάπες στην αλυσίδα αυτή ήταν εντελώς ανήθικοι και δεν εκπροσώπησαν άξια τον Χριστό.

Η Καθολική Εκκλησία επιμένει ότι ο άνθρωπος παίρνει τη σωτηρία συμμετέχοντας στα μυστήρια. Αλλά μια εξέταση του πρώτου και πιο βασικού μυστήριου, του βαπτίσματος, δείχνει ότι αυτό δεν βασίζεται σε πίστη, αλλά μάλλον στο έργο του ιερέα.

Η Καθολική θεολογία ισχυρίζεται ότι ο ιερέας πραγματικά συγχωρεί τις αμαρτίες (όχι μόνο να αναγγέλλει τη συγχώρεση), και επιπλέον η συγχώρεση δεν λαμβάνει χώρα εκτός αν ο αμαρτωλός εξομολογείται στον ιερέα και εκτελεί τα υπαγορευόμενα έργα μετάνοιας.

Ο Ιησούς δεν έδωσε στους ιερείς τα κλειδιά του ουρανού, για να συγχωρούν ή να κρατούν (να μην συγχωρούν) τις αμαρτίες, αλλά μάλλον έδωσε σε κάθε πιστό το ευαγγέλιο για να διακηρύσσει, και αυτό αποτελεί το κλειδί, το οποίο επιτρέπει την είσοδο σε εκείνους που πιστεύουν. Στο Καθολικό σύστημα ο αμαρτωλός πρέπει να εκτελέσει ταπεινωτικά έργα μετάνοιας, για να κερδίσει πάλι την αποδοχή του θιγμένου Θεού· αλλά, στον αληθινό Χριστιανισμό ο Θεός απλώνει το χέρι του, για να μας κερδίσει από μια ζωή αμαρτίας και αποξένωσης απ’ Αυτόν.

Ο Σατανάς πάντα πολεμάει εναντίον των εντολών του Θεού, επειδή οι εντολές καταδικάζουν την φιλοδοξία του να πάρει την θέση του Θεού. Η δεύτερη και η τέταρτη εντολή δέχονται ιδιαίτερη επίθεση από τον Σατανά και θα αποτελέσουν θέματα μεγάλης διαμάχης στο τέλος του κόσμου.

Η Καθολική Εκκλησία έχει επιτρέψει την λατρεία της Παναγίας, και πράττοντας έτσι έχει εκτρέψει την λατρεία και την τιμή που θα πρέπει να απευθύνεται στον Θεό (Πατέρα, Υιό και Άγιο Πνεύμα). Αν και η λατρεία της θεάς πάντα αρέσει στις μάζες, είναι βδέλυγμα στον Θεό.

Η Βαβυλώνα στον έσχατο καιρό θα είναι πιο εκτεταμένη από αυτήν καθαυτήν τη Ρωμαιο-Καθολική Εκκλησία—τα άλλα Χριστιανικά δόγματα θα ενωθούν, για να κατατρέχουν το “υπόλοιπο“ των Χριστιανών. Το Πεντηκοστιανό κίνημα γίνεται μια “κόλλα” που ενοποιεί την Καθολική με τις Προτεσταντικές εκκλησίες.

Αυτό το τελευταίο μήνυμα ταυτίζεται με το μήνυμα που μεταδόθηκε από τους δυο μάρτυρες στο κεφ. 11 και από τους 144.000 στο κεφ. 14. Αποτελεί ένα κάλεσμα σε μετάνοια πριν από το κλείσιμο της θύρας της χάριτος και την Μεγάλη Θλίψη.

Μια από τις πιο βδελυρές διαστάσεις της Βαβυλώνας είναι η εκμετάλλευση των φτωχών. Ο Χριστός έχει απορριφθεί από πολλούς φτωχούς, επειδή απογοητεύτηκαν από την απληστία των χριστιανικών επιχειρήσεων και καταναλωτών. Οι πιο πλούσιες χώρες θα πάθουν περισσότερα στην καταστροφή της Βαβυλώνας.

Το υπόλοιπο του κεφ. 18 αποτελεί έναν θρήνο για την Βαβυλώνα από αυτούς που ευημερούσαν μέσα στην κακότητα και τις αδικίες της, και έναν εορτασμό για την ήττα της.

Με την πλήρη έννοια, η Βαβυλώνα αντιπροσωπεύει την συνολική ηγεμονία της αμαρτίας, την οποία ο Σατανάς επέβαλε στη γη. Το τέλος της Βαβυλώνας και της αμαρτίας θα είναι ολοκληρωτικό και μόνιμο.

Με την ανατροπή της Βαβυλώνας όλοι στον ουρανό και στη γη ξεσπούν σε δοξολογία, επειδή το τέλος της Βαβυλώνας είναι πρόγευση του ολοκληρωτικού τέλους της αμαρτίας.

Η γυναίκα του Χριστού αποτελεί την βασιλεία που Αυτός θα λάβει. Θα συμπεριλαμβάνει όλο τον σύμπαν με τις μυριάδες των αναμάρτητων όντων. Εξιλεωμένα από κάθε επιρροή της αμαρτίας, θα ζουν σε αρμονία κάτω από τον νόμο της αγάπης.

Κατά τη Μεγάλη Θλίψη ο λαός του Θεού θα μάθει να εμπιστεύεται μόνο Αυτόν. Οι χαρακτήρες που θα αναπτυχθούν μέσα σε αυτές τις δυσκολίες θα αποτελούν μια πειστική μαρτυρία σε όλη την πλάση ότι ο εξιλεωμένος άνθρωπος είναι άξιος να κυβερνήσει το σύμπαν, όπως ο λόγος του Θεού λέει ότι θα είναι.

Το δείπνο του γάμου λαμβάνει χώρα μόλις μετά από τη Δευτέρα Παρουσία, όταν όλοι όσοι έχουν σωθεί, και οι ζωντανοί και οι αναστημένοι, “θα καθίσουν μαζί με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ στη βασιλεία των ουρανών”. Σε αυτούς θα συμπεριληφθούν και εκείνοι που δέχτηκαν το ευαγγέλιο και εκείνοι που ανταποκρίθηκαν στις ενέργειες του Άγιου Πνεύματος, ακόμα αν δεν άκουσαν το όνομα του Ιησού ποτέ.

Η Δευτέρα Παρουσία αποτελεί ένα από τα κυριότερα θέματα της Αγίας Γραφής, είναι η “μακάρια ελπίδα” των πιστών της κάθε εποχής. Ο ερχομός Του θα είναι λίαν ευπρόσδεκτος για τους πιστούς στο τέλος του χρόνου, οι οποίοι θα είναι στα πρόθυρα της εξόντωσης από τον Σατανά και τους οπαδούς της Βαβυλώνας. Αν και έχουν υποφέρει τόσο πολύ στη Μεγάλη Θλίψη, οι ασεβείς ακόμη θα πολεμήσουν κατά του Χριστού μέχρι το τέλος, ένας γεγονός που δείχνει ότι δεν θα μπορούσαν να είναι ευτυχισμένοι στη βασιλεία του Χριστού.

Ο αντίχριστος, γνωστός στην Αποκάλυψη με το όνομα “το θηρίο”, θα διευθύνει μια μεγάλη συμμαχία, με το σκοπό να καταστρέψει τον λαό του Θεού. Όμως κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού το Βαβυλωνιακό σύστημα θα ανατραπεί και οι οπαδοί του θα καταστραφούν.

Παρόλο που αυτή η περικοπή εστιάζει στην καταστροφή των ασεβών που θα λάβει χώρα κατά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, άλλες περικοπές της Αγίας Γραφής μας προσφέρουν πληροφορίες σχετικά με τα σημεία στον ουρανό και την καταστροφή της γης που θα γίνουν, μαζί με την ανάσταση των νεκρών, τη μεταμόρφωση των σωμάτων των δίκαιων κι τη αρπαγή των αγίων προς συνάντηση με τον Ιησού στον αέρα.

Δες την εικόνα “Επιτάχυνση προς τη Δευτέρα Παρουσία” εδώ

Κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού οι ασεβείς θα καταστραφούν και οι δίκαιοι θα μεταφερθούν στον ουρανό, αφήνοντας τη γη σπασμένη και κενή. Εκείνη η κατάσταση ονομάζεται “Άβυσσος”. Ο Σατανάς θα φυλακιστεί στην άδεια γη για 1000 χρόνια.

Η ανάσταση των νεκρών που θα συμβεί κατά τη Δευτέρα Παρουσία ονομάζεται “πρώτη ανάσταση”. Εκείνοι που θα αναστηθούν τότε μαζί με τους δικαίους που ζουν, όταν παρουσιαστεί ο Ιησούς, θα κρίνουν εκείνους που δεν αποτελούσαν μέρος της πρώτης ανάστασης, μαζί με τους πεπτωκότες αγγέλους.

Μετά από τα χίλια χρόνια οι υπόλοιποι νεκροί θα αναστηθούν και τότε ο Σατανάς θα έχει πάλι ανθρώπους να πειράξει. Μια σύγκριση με τον Ιεζεκιήλ 38 δείχνει ότι ο Σατανάς θα οργανώσει τους αναστημένους ασεβείς και θα τους οδηγήσει να εξαπολύσουν μια επίθεση ενάντια “στο στρατόπεδο των αγίων, και την αγαπημένη πόλη”. Ωστόσο, αντί να νικήσουν, θα αντιμετωπίσουν τον θρόνο της κρίσης και την καταστροφή στην λίμνη της φωτιάς.

Μπροστά στο μεγάλο λευκό θρόνο όλοι όσοι αναστήθηκαν στη δεύτερη ανάσταση θα αντιμετωπίσουν τις πράξεις τους, όπως αυτές καταχωρήθηκαν “στα βιβλία”. Εκείνοι που δεν είναι γραμμένοι στο Βιβλίο της Ζωής θα ριχθούν στη λίμνη της φωτιάς.

Η λίμνη της φωτιάς δεν είναι μόνο ένας τρόπος αποχωρισμού του αμαρτωλού από τον Θεό· πραγματικά τον εξουδετερώνει, και σωματικά και ψυχικά.

Η ιστορία της δημιουργίας στη Γένεση μας διδάσκει ότι η ψυχή αποτελεί έναν συνδυασμό του φυσικού σώματος (“χώμα της γης”) και “πνοή ζωής”. Δεν υπάρχει αθάνατη ψυχή που έχει ύπαρξη έξω από το σώμα και η οποία θα μπορούσε να ζει αιώνια στην κόλαση, αποχωρισμένη από τον Θεό.

Σύντομα η δόξα του Θεού θα γεμίσει όλο το σύμπαν. Τότε η συγκλονιστική παρουσία του θα βασανίσει εκείνους που δεν Τον ήθελαν. Ο μόνος τρόπος να απομακρυνθούν από Αυτόν θα είναι να πεθάνουν· συνεπώς, ο θάνατός τους πραγματικά αποτελεί μια πράξη αγάπης και ελέους, καθώς δε και δικαιοσύνη.

Η αιώνια φωτιά αποτελεί τη φωτιά που καταστρέφει ολοσχερώς την ψυχή για πάντα. Αυτό φάνηκε από την καταστροφή των Σοδόμων και των Γομόρρων, δυο πόλεων που κάηκαν από “αιώνια φωτιά”. Ο Σατανάς, επίσης, θα καταστραφεί και “δεν θα υπάρξει μέχρι τον αιώνα”.

Πολλά εδάφια της Αγίας Γραφής καθιστούν σαφές ότι η ψυχή κοιμάται, μέχρι την ανάσταση, και τότε θα αποδοθούν οι αμοιβές και τιμωρίες, και όχι τη στιγμή του θανάτου. Περικοπές όπως “ο ληστής στο σταυρό” και “ο πλούσιος και ο Λάζαρος” περιέχουν πειστικές εξηγήσεις που είναι σύμφωνες με τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής ότι οι ψυχές των ανθρώπων που πεθαίνουν κοιμούνται στο τάφος και θα σηκωθούν είτε στην πρώτη είτε στην δεύτερη ανάσταση.

Το δόγμα του αιώνιο βασανιστήριο επινοήθηκε ώστε ο φόβος θα παρακινήσει την ηθική συμπεριφορά. Ωστόσο, ο φόβος δεν μπορεί να προκαλεί αγάπη προς τον Θεό, και μόνο η αγάπη μπορεί να προξενεί μια αληθινή μεταμόρφωση της ζωής. Το δόγμα της αιώνιας κόλασης παραβιάζει τις βασικές ανθρώπινες αντιλήψεις της αγάπης, του ελέους και της δικαιοσύνη, οι οποίες αποτελούν εκφράσεις του χαρακτήρα του Θεού.

Η κόλαση είναι απαραίτητη, επειδή ο Θεός θα τερματίσει την αμαρτία, αλλά πολλοί άνθρωποι θα αρνηθούν να εγκαταλείψουν την αμαρτία. Η καταστροφή των αμετανόητων ανθρώπων είναι τόσο ξένη προς τον χαρακτήρα του Θεού, ώστε να ονομάζεται “παράδοξο έργο”. Όμως, είναι ο μόνος τρόπος να γίνει βέβαιο ότι το σύμπαν θα έχει μόνιμη ευτυχία και αρμονία.

Η εξουδετέρωση των ασεβών και οι φωτιές του καθαρμού θα αποτελούν το τελευταίο ενθύμιο της αμαρτίας, πριν ο Θεός αναδημιουργήσει τα πάντα. Θα υπάρχει οδύνη και θλίψη σχετικά με εκείνους που έχουν χαθεί, αλλά ο Θεός ο Ίδιος “θα εξαλείψει κάθε δάκρυ”.

Η Νέα Ιερουσαλήμ θα κατεβεί από τον ουρανό στη γη μετά από τη χιλιετία και θα είναι η τοποθεσία της ορατής παρουσίας του Θεού.

Η αιώνια ζωή στη βασιλεία του Θεού θα προσφέρει ασύλληπτη φυσική, νοητική, συναισθηματική, κοινωνική και πνευματική χαρά. Δεν θα είμαστε αιθέρια πνεύματα που θα πετούν στα σύννεφα—θα έχουμε πραγματική ζωή, αλλά ανεπισκίαστη από την αμαρτία.

Ο Θεός δεν θα επιτρέψει να έχει θέση στη βασιλεία Του όποιος ακόμα έχει το σπόρο της αμαρτίας μέσα του, όχι επειδή ο Θεός τον μισεί, αλλά μάλλον επειδή θα τερματίσει μόνιμα την αμαρτία.

Η Νέα Ιερουσαλήμ θα είναι μια εκθαμβωτική επίδειξη χρωμάτων και αποχρώσεων, φωτισμένη από τη λαμπρότητα του Θεού του ίδιου. Η περικοπή αυτή τονίζει την ποικιλία ανθρώπων που θα αποτελούν τους υπηκόους της βασιλείας, αν και όλοι έχουν γίνει σαν τον Ιησού.

Επειδή η αμαρτία θα έχει εξαλειφθεί, δεν θα υπάρχει ανάγκη για έναν ναό. Οι λυτρωμένοι θα πλησιάζουν απευθείας τον Θεό χωρίς μεσίτες. Το σχέδιο της Νέας Ιερουσαλήμ (ένας κύβος που είναι φωτισμένος από την δόξα του Θεού) δείχνει ότι θα είναι “τα Άγια των Αγίων” του σύμπαντος.

Μάλλον ο ποταμός της ζωής που ρέει από τον θρόνο συμβολίζει τη διακονία των λυτρωμένων, καθώς αυτοί προοδεύουν χάρη στην παρουσία του Θεού, για να υπηρετήσουν το υπόλοιπο του σύμπαντος που έχει τραυματιστεί από τις συνέπειες της αμαρτίας.

Η δόξα του Θεού είναι φωτιά που κατατρώει την αμαρτία, και γι’ αυτό κανένας (εκτός από τον Ιησού Χριστό) δεν έχει δει το πρόσωπο Του ποτέ. Μέσω του Αγίου Πνεύματος και του Ιησού, ο Θεός προετοιμάζει τα παιδιά του για τη στιγμή κατά την οποία θα μπορούσαν να δουν την πλήρης δόξα Του.

Ο Ιησούς έρχεται όσο πιο γρήγορα μπορεί, έχοντας υπόψη ότι ο λαός Του δεν είναι έτοιμος για τις δύσκολες αλλά απαραίτητες εμπειρίες που θα αποκομίσει, πριν Αυτός έρθει. Όπως στις περιπλανήσεις των παιδιών του Ισραήλ στην έρημο, πριν μπουν στη Γη της Επαγγελίας, ο Θεός επιτρέπει στην Εκκλησία να “περιπλανηθεί στην έρημο” για 2.000 χρόνια, ώστε να προετοιμαστεί για το ρόλο που θα παίξει στα τελευταία γεγονότα.

Υπάρχουν αρκετές προειδοποιήσεις στο Βιβλίο της Αποκάλυψης, αλλά οι τελευταίες σχετίζονται με την ειδωλολατρική λατρεία, το σφράγισμα του βιβλίου της Αποκάλυψης, και την άρνησης των αναγνωστών της Αποκάλυψης να δεχτούν τα μηνύματα που βρίσκονται στο βιβλίο.

Ο Θεός, με την Πρόνοιά Του, επέτρεψε η τελευταία συμβουλή Του προς την Εκκλησία να παρουσιαστεί σε δυο εκδοχές, που τονίζουν την ανταπόκριση που επιθυμεί ο Θεός από τα παιδιά Του: να “πλένουν τις στολές” (να δεχθούν τη δικαιοσύνη του Χριστού ως δώρα της χάρης Του) και να “πράττουν τις εντολές Του” (να επιτρέπουν στο Άγιο Πνεύμα να μεταμορφώνει τη ζωή τους). Ο Ιησούς τονίζει το πόσο κοντά είναι το τέλος, επειδή οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να πάψει η ευκαιρία να αποφασίσουμε.

Ο Ιησούς τελειώνει το βιβλίο δείχνοντας ότι Αυτός και όλος ο επουράνιος κόσμος παρακαλούν καθέναν από εμάς να έρθουμε προς τον Ιησού, για να λάβουμε τη ζωή που λαχταράει να μας δώσει.